Over de streep
Blog Viviane D'Haen
Mijn laatste wedstrijden - 26 september 2010
Balen 5 september
Verder trainen, trainen… maar met mijn fijne ervaring van Wuustwezel in het hoofd was dit geen probleem. Ik moet wel zeggen dat onze Stijn er niet lichtjes over ging om mij klaar te stomen (althans naar mijn normen hé) mijn lichaam vroeg zich af wat er gebeurde, op het einde had ik de indruk dat al mijn pezen stijf stonden van de pijn (vooral na een intervaltrainingske lopen… en ik moet wel toegeven dat ik niet altijd stretch). Maar ja, een nachtje slapen (of twee) en dan gaat het weer beter. Als een mens op zijn limiet zit te trainen is het organisme gevoelig voor binnenkomende ziektekiemen. Wat gebeuren moest is dan ook gebeurd, in de week van de wedstrijd moest ik vechten met een opkomende verkoudheid.
Dan toch naar de start gereden. Het weer was prachtig en het parcours zag er OK uit. Eerst 500 m zwemmen in het kanaal, rechte lijn… Mijn lichaam reageerde al snel…. na een 250m zwemmen waren mijn armen loodzwaar… wat was dit toch, wat gebeurde er met mij??? Dan toch uit het water gesukkeld, met het gevoel dat al mijn energie in het water was gebleven, maar als men naar een wedstrijd toeleeft dan stopt men niet. Dus naar de wisselzone, waar ik met veel moeite mijn wetsuit uitkreeg, tiens da’s raar weer al een signaal… die ik negeer. Dan op de fiets gesprongen… waar ik na
Tot mijn ergernis moest ik een paar dagen later constateren dat ik zelfs niet in de rangschikking opgenomen was alhoewel mijn ventje daar altijd mij attent erop gemaakt had dat ik de biebtoon moest horen en die functioneerde , charmant en sportief zeg! OK ik was als laatste binnen gekomen maar ook die mensen verdienen hun tijden te kennen en opgenomen te worden in de eindrangschikking. Dit vind ik totaal onsportief, en ze zullen het geweten hebben in Balen, onmiddellijk een boos mailtje gestuurd, waar ik tot op heden geen antwoord op gekregen heb.
De daaropvolgende week was er één van recuperatie, achteraf bekeken was het duidelijk… ik had gewoon te veel gevraagd van mijn lichaam. En dan komen de vragen, met wat zijn we in godsnaam bezig? Is het dat wat ik wil, daarbij komende dat het zelfvertrouwen ook een deuk heeft gekregen. Ga ik terug met goesting de training kunnen of willen hervatten? Het antwoord was ja ja ja… we zijn er terug met de volle goesting ingevlogen; op naar Ieper.
Ieper 19/09
Het was weer zover, vol spanning en stress naar mijn laatste triatlon van dit seizoen gereden. Eerst regenachtig, dan opklaringen… en niet te warm wat ideaal is voor mij althans. De 750 zwemmeters dienden eerst te voet afgelegd te worden om de spullen naar de wisselzone te brengen. Pas dan heeft een mens het besef hoe ver dit wel, gelukkig was mijn trouwe supporter ons Phaedra er om mij op te peppen. Dan het startschot, het viel mee, eens uit het water voelde ik dat alles oké was, geen teken van pijn of vermoeidheid, enkel een lange strook lopen voor je aan de wisselzone was. De wetsuit goed uitgekregen en op de fiets gesprongen… zeer mooi parcours, maar toch na een eindje de indruk gekregen dat ik weer niet echt vooruit ging alhoewel ik mij goed voelde… een geruststelling was de atleet die voor mij bleef op dezelfde afstand en ook niet sneller ging … achteraf bekeken, moet ik wel zeggen dat er wel tegenwind was en vals plat… Dan mijn loopschoenen aangetrokken en weg was ik, nog altijd een goed gevoel, geen stijve benen, en zeer belangrijk voor mij, deze keer kunnen lopen van het begin tot het einde. Wat was ik gelukkig, alles was weer oké met mijn lichaam en ik heb daar het beste van mezelf kunnen geven.
De aankomst was schitterend… als laatste dame, maar op het geluid van de djembé over de meet gelopen ... Wat moet een mens meer hebben? Ik was terug de oude en met een tevreden gevoel zijn we huiswaarts teruggekeerd.
Nu kan er niets meer stuk.
Na 2 dagen rust terug de draad opgepikt van het trainen. Met de wijze woorden van onze Stijn ga ik het volgend seizoen als volgt aanpakken: eerst investeren om dan te renderen en vooral het moet plezant blijven. Mijn echtgenoot is twee jaar geleden begonnen met triatlon en gaat volgend jaar voor een volledige. Ik ben dit jaar begonnen en ga volgend jaar meer wedstrijden afwerken, met als einddoel een kwart maar dan wel het jaar daarop. Het leven stopt niet op je 50ste maar krijgt dan pas terug een elan.
Viviane
Triatlon Wuustwezel - 19 augustus 2010
Hallo mede “Over de Streep-ers”. Het is fijn om te vernemen dat iedereen de draad terug heeft opgenomen. Boom ligt al lang achter de rug en ondertussen tikte de klok verder af naar het volgende doel; de 1/8 van Wuustwezel anders uitgedrukt.
”De Sterke Peer”, georganiseerd door niet minder dan Marc Herremans. Hier moest ik voor het eerst optreden met de grote jongens en meisjes. Een wedstrijd van een totaal ander kaliber dan Boom zonder daarom deze laatste in een negatief daglicht te zetten.
Eens te meer moet ik vaststellen dat begeleiding en opvolging van primordiaal belang zijn om naar een doel toe te werken. Zowel jong als oud, beginnende of doorgewinterde atleet mag niet op het gevoel dan wel op schema trainen. Ons lichaam heeft ten gepaste tijde prikkels nodig opdat onze conditie erop vooruit zou gaan. Het is ne “Metier” om een atleet op die bepaalde dag uitgerust aan de start van een wedstrijd te krijgen. Naar de voorbereiding toe van Wuustwezel had ik het soms moeilijk omdat er weken tussen zaten waar mijn lichaam snakte naar rust. Niettemin had ik het volste vertrouwen in onze Stijn, hij weet als geen ander wanneer het lichaam prikkels nodig heeft en wanneer er dient gerust te worden.
Sylvie, afgaande op je ervaring vond ik het meer dan nodig om voor de wedstrijd eens in open water te gaan trainen. Bij ons in de streek is er een steengroeve waar de duikers gaan trainen op welbepaalde dagen. Als je de nodige veiligheidsregels in acht neemt kunnen triatleten dan ook trainen. En ja het was echt nodig hoor, eerst onwennig in dat pak kruipen en dan die plons in het onbekende, al viel dat nog mee. Er was geen stress van de wedstrijd en ook geen geduw aan de start. Ik moest juist mijn kompas gebruiken om naar de boeien toe te zwemmen, niet evident als je de blauwe lijnen van het zwembad niet terugvindt. Met de vaste regelmaat van de klok moest ik bijsturen om de kortste weg te zwemmen van boei naar boei. Het was een ervaring op zich en een must voor iedere beginnende triatleet of je nu een goede zwemmer bent of niet, het is totaal verschillend en niet te vergelijken met het zwemmen in een bassin.
Aangekomen in Wuustwezel wist ik onmiddellijk wat voor atleten hier aanwezig waren afgaande op de racefietsen die er stonden, amaai hier gaat gevlamd worden. Eveneens het talrijke publiek die er was reeds twee uur voor de wedstrijd. Mijn ventje zei me dat ik me niet in vraag moest stellen en gewoon mijn ding hoefde te doen. Ook ik had ervoor getraind, ik was niet ziek en de recuperatietermijn die Stijn me gegeven had bleek voldoende, ik was uitgerust en kon me ten volle uitleven op de wedstrijd. Na de verkenning van de wisselzones werd het stilaan tijd om naar de zwemstart af te zakken. Met een beetje meer gemak dat pak aangetrokken en dan geduldig afwachten naar het startsignaal. Achteraan het peloton post genomen keek ik nog een laatste keer naar de bezorgde blik van mijn ventje, hij wist wel dat wat er ging komen, niet van de poes ging zijn. Daarentegen keek ik ook in de bewonderende blik van mijn dochter die zich vermaakte en stond te dansen zonder enige stress. Met deze blik voor mijn ogen ben ik dan ook aan de wedstrijd begonnen, was er mijn zoon ook maar bij geweest dan was het feest totaal, maar ja ieder zijn ding he mama. Nadat de eersten aan het spurten waren trok ik me langzaam maar zeker in gang en het viel best mee, stilaan kwam ik in mijn ritme zonder de fout te maken van Boom waar ik veel te snel van start ging. Na halfkoers moesten we even uit het water voor een tweede lus te trekken, vanaf dat moment ben ik begonnen kandidaten in te halen, niet evident om iemand te passeren daarbij nog een kwak water naar binnen gekregen als dat maar goed afloopt en geen stoornis in mijn buik teweeg brengt. Na 20’57’’ uit het water gekomen en een redelijke wissel op de fiets, de opkomst van de toeschouwers was groot en ze zagen sport. Toen de eersten mij dubbelden kreeg ik er kippenvel van. De snelheid waarmee deze jongens mij voorbij staken was fenomenaal, achteraf bleek het om de Europese top te gaan bij de juniores. Eens de grote jongens aan hun looponderdeel begonnen kwam er meer ruimte op het parcours.
Na 44’36’’ ben ik dan met enige reserve begonnen aan mijn zwaarste onderdeel het lopen. Vanaf de eerste meters kreeg ik de steun van het publiek, nog nooit had ik zoiets meegemaakt, het gevoel om erbij te zijn de aanmoedigingen van de talrijke toeschouwers deden ertoe dat ik mijn grenzen kon verleggen. In minder dan
Volgende afspraak Balen 5 september en dan op naar Ieper op 19 september, ik zou zeggen laat maar komen.
Viviane
Verslag eerste triatlonwedstrijd - 5 juli 2010
Heel attent volg ik de trainingsschema’s van mijn coach, dag na dag, week na week tot dat grote moment eraan komt. Eerst lijkt het nog veraf en dan plots gaat het allemaal zo snel dat een mens er de ganse dag mee bezig is.
Vooreerst wil ik Sylvie en David nogmaals feliciteren voor hun puike prestatie in Brugge. Ze hebben hun vel duur verkocht en de manier was indrukwekkend alsook de determinatie die ze aan de dag gelegd hebben om het zo goed mogelijk te doen… het was de verplaatsing meer dan waard. Van zo een taferelen krijg je de kriebels doch voor mij is een kwart te hoog gegrepen misschien later, wie weet. Ook wil ik Philippe beterschap wensen en een spoedig herstel.
Een week na Brugge mocht ik dan aan de bak komen. Zorgvuldig alles klaargezet en dan richting Boom voor de 1/8 wedstrijd.
Het was warm weer, maar ik had mijn super team mee. Mijn ventje die zelf aan triatlon doet gaat voor het eerst aan de andere kant van de hekken staan met mijn dochter, mijn trouwste supporter, onze puberende zoon bleef liever achter zijn computer zitten. Ieder zijn ding hé ma!
Al puffend aangekomen begon de stress stilaan toe te nemen. Materiaal uitgeladen richting inschrijving voor het afhalen van de nummers. Ik kreeg nog meer stress toen mijn nonchalant ventje mijn fietsnummer aan mijn zadel had vastgemaakt terwijl het expliciet geschreven stond dat dit aan mijn stuur diende te gebeuren. Mijn nieuwe outfit van de Liga was al kletsnat vooraleer ik hem aantrok doordat hij deze naast de drinkbussen, voorzien van het nodige ijs, had gezet. Natuurkunde was niet zijn sterkste vak. Voor de rest is het een schat die me de ganse wedstrijd gesteund heeft.
De opdracht 500m zwemmen in het openluchtzwembad, 25km fietsen over zes ronden en finaal 5km lopen. Voor de start had ik al met een paar meisjes, die in dezelfde baan gingen zwemmen, kennis gemaakt en reeds afspraak genomen voor Wuustwezel waar op 14/8 ook een 1/8 wordt georganiseerd. Dan het aftellen naar het startsignaal dat gegeven werd door den “Bert Jammaer”, dat duurde een eeuwigheid tot plots het schot weergalmde. Mijne schat had me de raad gegeven om niet te snel te starten doch de drang om vooruit te gaan was sterker dan mezelf. Halfweg het zwemonderdeel had ik de indruk dat ik geen adem meer kreeg en moest noodgedwongen overschakelen op schoolslag. Nu weet ik ook waarom de euforie van het starten niet de bovenhand mag nemen op het verstand. Eens uit het water snel naar de wisselzone en dan snel op de fiets. Na een eerste verkenningsronde had ik naar de juiste cadans gezocht en gevonden. Hier heb ik kunnen genieten.. Ook onze Phaedra en haar papa zagen dat het goed was.. Ik kreeg er maar niet genoeg van niettemin is 25km zo voorbij. En dan de ontnuchtering, het looponderdeel, een calvarieweg van 5km waar maar geen einde aan kwam. De brandende zon maakte het nog erger, hier heb ik deels gelopen en deels moeten stappen wat mijn goede fietsprestatie overschaduwde. Finaal aangekomen in een tijd van 1u49’ en best tevreden van mezelf.
Nu naar de volgende wedstrijden… en eens kijken hoe mijn lichaam gaat reageren op deze warme temperaturen
Sportieve groetjes aan iedereen
Viviane
50 worden en niet dromen maar DOEN! - 6 juni 2010
November 2009, ik was 50 geworden. Daar blijft men even bij stilstaan. De balans van wat je al bereikt hebt in je leven en wat je nog wilt doen… zonder je te laten overrompelen door je alledaagse leven, werk, huishouden, kinderen… want dan doet een mens niets anders, bij gebrek aan tijd. Keuzes maken, en niet verder blijven dromen, maar DOEN.
Ik was al een jaar bezig met mijn man te volgen en te supporteren met zijn triatlons… en dacht dat dit wel iets had, zo 3 totaal verschillenden sporten… in de buitenlucht… zeker niet saai.
Wel totaal iets anders dan ik gewoon was; indoor cycling. Maar wie niet waagt, niet weet. Ik trek mijn plan in het zwemmen & fietsen maar niet in het lopen. Het is nooit te laat om iets te leren.
Dus mij ingeschreven voor ‘Over de Streep’. Vol spanning afgewacht… en tenslotte geselecteerd voor een gesprek. Nooit gedacht dat ik er bij zou horen, maar nu kan ik wel spreken van geluk. Het grote avontuur kon beginnen.
Eerst kennis maken met de coach Stijn en Sofie van de VTDL en de andere 3 kandidaten. Vol spanning en concentratie naar de goede tips van Stijn geluisterd. Ik moet wel zeggen dat ik mij in het begin afvroeg of ik wel alles begrepen had. Ik was die “sporttaal” niet gewoon. Maar na een tijdje valt dit best mee, en mijn ventje kan nog altijd vertalen wat ik niet begrijp.
Ik ben er dus ingevlogen, en moet zeggen dat de verscheidenheid van deze sport het nooit vervelend maakt.
Ik wacht altijd vol spanning naar Stijn zijn trainingschema, om dit zo goed mogelijk in mijn dagelijks leven te programmeren, en de uitdaging aan te gaan.
En ja hoor, dit lukt wel.
Wat was ik blij de eerste keer ik 5km aan een stuk kon lopen zonder te wandelen.
Van al dat trainen moet je op een zeker moment ook de beslissing nemen om je eindelijk in te schrijven voor een wedstrijd. Maar welke ? Als beginneling was ik wel een beetje onzeker en voorzichtig. Dus beginnen met het begin : 13/05, Liedekerke, 5km stratenloop. Koud weer, en het onbekende… maar achteraf bekeken een vrij vlak parcours met op het einde een kleine bergop en dan de aankomst in 35 minuten.
Dan op 23/05 een parkloop in Edingen, ook
Mijn eerste grote uitdaging is op 26/06: de recreatieve 1/8 triatlon van Boom. Alles wat op mijn trainingsagenda staat doe ik met volle overtuiging, verder zien we wel. Zoals Stijn altijd zegt, rustig opbouwen…
Groetjes, Viviane