Over de streep
Blog Thomas Martens
Slotinterview Thomas
Slotinterview Thomas, afgenomen voor stop&go begin september 2009.
De liga wenst Thomas verder veel succes met zijn ambities en zijn tri- of duatloncarrière...
stop&go: Ben je geslaagd in je doelstellingen die je gepland had?
Thomas: Nee, als je uiteindelijk niet aan de start geraakt van een individuele wedstrijd, kan je moeilijk zeggen dat de doelstellingen gehaald werden. Jammer, maar die verdomde knie wil uiteindelijk niet mee. Ik zal blij zijn als ik weet wat er nu mee aan de hand is. Deze week ga ik nog eens naar een sportarts op het UZ Gent… wie weet…
Ik kijk wel ongelooflijk uit naar De Haan, om toch minstens enige vorm van prestatie neer te zetten dit jaar. Een gezonde nervositeit en dat bijna 3 weken voor datum.
De drie anderen hebben het dan weer geweldig gedaan. Arno daar had ik van in het begin al het volste vertrouwen in. Katinka heeft me meest verrast… de vooruitgang die zij dit jaar geboekt heeft, is echt wel enorm: vooral ook qua zelfvertrouwen… in het begin nogal twijfelen of dat wel zou lukken, maar toen we ze nadien zagen, zat ze boordevol zelfvertrouwen. En Sven heeft natuurlijk de zeer knappe sportprestatie geleverd in Brasschaat… begrijpelijk dat het een beetje piekt als het dan bij mij niet lukt. Maar goed, mijn tijd komt nog wel.
Coach Stijn: Ik vind het moedig dat Thomas naar zijn lichaam blijft luisteren. Sommigen negeren de signalen en denken als de pijn verminderd dat het al over is. Met alle gevolgen van dien in de toekomst. Hij heeft op een compleet ander vlak moeten 'afzien' dan de andere: van de ene specialist naar de andere... leuk is anders. Qua volharding is hij zeker geslaagd, wat trouwens ook een belangrijke karaktertrek van een tri- of duatleet is.
stop&go: Welke verwachtingen werden ingelost en welke niet?
Thomas: Enerzijds heb ik ondanks het niet deelnemen aan een wedstrijd, heeft het project toch wel een aantal sportieve verwachtingen ingelost. Ik wilde via het project ook weer een pak meer aan sport toekomen, en dat is zeker gelukt.
Ik heb veel gefietst, zelfs een aantal cols opgereden en er van de eerste tot de laatste kilometer enorm van genoten. Bovendien heb ik dit jaar al meer gezwommen dan in heel mijn leven… dus op dat vlak alleen maar positieve dingen. Alleen jammer dat we al de inspanningen niet kunnen omzetten hebben in prestaties.
Coach Stijn: Dat komt nog wel. Thomas heeft zelf al een grote vooruitgang geboekt... ik verwijs hiermee naar zijn hartslagen en commentaren in zijn dagboek. Hij heeft al een aantal serieuze ritten op de fiets erop zitten. Ik ben ervan overtuigd dat, mochten er geen medische problemen zijn, hij heel vlot zijn doelstelling zou gehaald hebben en zelfs al wat langere (dan vooropgesteld) wedstrijden zou afgewerkt hebben. De conditie is er, het is gewoon nog wat afwachten tot zijn knie het met zekerheid toe laat. Nogmaals, chapeau voor het doorzettingsvermogen want zo'n parcours afleggen zonder direct zichtbaar doel is zeker niet eenvoudig!
stop&go: Wat vond je van het project ‘Over de Streep’?
Thomas: Samengevat in één woord: fantastisch! Ik heb genoten van elke trainingsminuut en zou het iedereen aanraden. ’t Is een zeer leuk initiatief en de andere kandidaten waren allen heel open waardoor het een zeer toffe ervaring geweest is, tijdens en naast het trainen. Dit is voor mij een absolute meerwaarde voor het project geweest. Het feit dat iedereen nog zoveel moeite doet om mij in De Haan toch nog eens mijn kunstjes te laten opvoeren… chapeau. We houden zeker contact nadien denk ik.
stop&go: Wat zou je aanbevelen aan andere leeftijdsgenoten die ook als recreant willen beginnen?
Thomas: Om het gewoon te doen, maar wel er wel de nodige tijd en voorbereiding voor te nemen. Waar een wil is, is een weg. Een aansluiting bij een club is zeker aan te raden, zij kunnen je toch wel op weg helpen met veel praktische zaken qua training en motivatie. Bij ons heeft Stijn die rol voor een groot deel overgenomen, maar eens praten met eensgezinden is natuurlijk altijd handig en ook motiverend.
stop&go: Welke ervaring is jou het meest bijgebleven binnen dit project?
Thomas: Das een moeilijke vraag: ik heb natuurlijk wel al wat sport gedaan tot op een zeker niveau, maar de manier van het aanpakken van de trainingen is voor mij toch wat nieuw. Je werkt maanden toe naar 1 wedstrijd (zelfs al doe je er meerdere mee, ze blijven voorbereiding) en probeert je zo goed mogelijk voor te bereiden. Dit vergt toch een totaal andere aanpak dan bijvoorbeeld voetbal en tafeltennis, waar je bijna iedere week een tornooi of competitiewedstrijd kan meedoen en je snel resultaat ziet. Samen met het loggen van je trainingen en het feit dat je uiteindelijk 90 % van je trainingen op een lage intensiteit dient af te werken, zijn dat toch de belangrijkste dingen die ik ga meenemen naar de toekomst toe.
Coach Stijn: Ik denk wel dat Thomas de nodige principes begint te kennen: variëren, veel rustig trainen (lees: traag), genieten, opbouwend werken, regelmatig echte rustweken inlassen, altijd alleen trainen vermijden en je vooral amuseren! Dus dan heeft hij heel veel van mij geleerd, genoeg om volop verder te dromen en nieuwe doelstellingen te plannen.
stop&go: Ga je verder met triatlon/duatlon en zoja, welke objectieven heb je nog? Indien niet, waarom niet?
Thomas: Absoluut, het opnieuw veel sporten, heeft me enorm deugd gedaan dat ik dat de komende jaren zo wil houden. En ik ben hypergemotiveerd om te bewijzen dat ik minstens de doelstellingen kan verwezenlijken die dit jaar voorop gesteld heb. De blessure heeft roet in het eten gegooid, maar uitstel is geen afstel. Eerst fit geraken, en dan vliegen we er volgend jaar met vol goede moed (en een goede conditie) er volop in. Deze winter ga ik leren zwemmen zodat ik volgend jaar ook een aantal kortere triatlons kan meedoen.
Mijn ultieme droom is om een 70.3 mee te doen… dit lijkt me fysiek nog perfect haalbaar en een enorme uitdaging qua zwemmen en lopen… we zien wel wat de toekomst brengt, maar er zal zeker een stukje triatlon inzitten ;-).
Coach Stijn: Voor Thomas moet dit zeker goed haalbaar zijn. Enkel voor het zwemmen zal hij iemand moeten vinden die hem vanop de kant kan bijsturen... leren zwemmen en schema's ontvangen via pc gaan heel moeilijk samen. Je kan enkel je conditie zo bijwerken. Om zijn stijl of techniek te verbeteren moet hij toch zeer regelmatig, zoniet altijd rechtstreekse feedback vanop de kant krijgen. Eens hij zijn slag een beetje beheerst, is er heel veel mogelijk zoals je bij de anderen kan zien.
stop&go: Andere…?
Thomas: Wat me ook bijgebleven is dat het licht in de triatlonwereld schijnt voor iedereen… de aandacht en felicitaties gaan niet enkel naar de toppers, maar naar iedere deelnemer… iets wat ik in andere sporten nog niet veel gezien heb, toch niet op deze manier!
Coach Stijn: Iedereen die een triatlon uitdoet, die zijn uitdaging tot een goed einde kan brengen is een winnaar! Triatlon is niet alleen een strijd tegen je medeatleten maar vooral een strijd tegen jezelf... Iedere finisher, van om het even welke afstand, is een winnaar!
Thomas: En voor de rest wil ik iedereen bedanken voor de kans die ik gekregen heb: jammer van de blessure, maar het is niet anders. Moest ik er nog een ‘Over de Streep’-jaartje kunnen bijdoen, dan zou ik het onmiddellijk doen.
Haantjes de voorste
Op 26 september stond ik samen met collega-‘Over de Strepers’ Katinka en Sven aan de start van de strandtriatlon in De Haan.
Ondanks hun drukke triatlonkalender knoopten zowel Katinka als Sven er – op mijn verzoek (en waarvoor ik hen zeer dankbaar ben!) – een klein staartje aan hun seizoen… en wat voor ééntje. Sven mocht in de zee duiken voor 1 km zeezwemmen en Katinka mocht zich 8 kilometer lang uitleven op het strand van Wenduine. Tussenin mocht ik in mijn eerste wedstrijd van het seizoen een uurtje ‘vol kot geven’ op de MTB in een fantastisch decor!
Op voorhand was ik toch wel wat zenuwachtig en piekerde ik toch wel wat: ik had immers nog nooit op het strand gereden en al zeker geen 24 km. Hoe zwaar zou het worden, hoe sterk was de tegenstand, etc. … allemaal vragen waar we al snel een antwoord op zouden krijgen.
En of het zwaar was: een gemiddelde hartslag van 179 over iets meer dan een uur; maar het was een uur pure fun. Na alle rustige trainingen was dit een welkome afwisseling en ik heb er onder het zomerzonnetje enorm van genoten en daar was het uiteindelijk met het project ‘Over de Streep’ toch allemaal om te doen.
De aprés-evaluatie met coach Stijn en Sofie van de VTDL en de après-après evaluatie met Sven waren van hetzelfde niveau als de wedstrijd ;-).
In mijn laatste blogje kan ik niet anders dan een welgemeend bedankje te richten aan de VTDL, aan coach Stijn Demeulemeester en ook aan mijn collega’s ‘Over de Strepers’. Het was een tof sportjaar en daar hadden zij alles mee te maken!
Groetjes, Thomas (30/09/2009)
meten is weten (deel 2)
Door vakantie en vooral door een gebrek aan nieuwtjes, is het al enige tijd geleden dat ik nog eens in mijn pen ben gekropen.
De voorbije week viel/valt er echter heel wat sportieve en extra-sportieve info te rapen.
Ik heb me immers laten uitmeten en mijn fiets op een professionele wijze laten afstellen. Hoofdreden hiervoor is natuurlijk de aanhoudende knieproblemen waarvan ik maar niet verlost geraak. Anderzijds vond ik het sowieso geen slecht idee om me te laten uitmeten gelet op het feit dat ik ondertussen al aardig wat fietskilometers op de teller staan heb en dit dus geen overbodige luxe is.
Aangezien ik mijn fiets – een Trekkie – vorig jaar bij een gekende fietsenwinkel in Deurle (Oost-Vlaanderen) had gekocht en ik daar ook opgemeten werd bij de aankoop ervan, verwachtte ik eigenlijk geen drastische aanpassingen, maar toen de optimale fietspositie uit de printer rolde, draaide dat toch even anders uit:
Zadel: 3 (!) cm omhoog
Zadel: 1,75 cm naar voor en volledig horizontaal
Stuur: +/- 2,5 cm omlaag
Een langere stuurpen gemonteerd (120mm i.p.v. 90mm)
Een totaal andere montage van de schoenplaatjes
Andere/bredere schoenen
Heel wat aanpassingen dus! Wat me nog het meest ontgoochelde was het feit dat de metingen duidelijk aantoonden dat mijn fietskader niet de ideale maat is, maar eigenlijk een maatje te klein is. Gelukkig kon via een aantal kleinere aanpassingen toch een goede/optimale fietspositie ingesteld worden: ik zit nu een stuk langer en ook een pak meer voorovergebogen/lager. De eerste testritjes in deze positie waren toch wel even aanpassen, vooral omdat mijn hamstrings een pak meer werk te verzetten hebben.
Toen ik het te kleine kader aankaartte bij de fietsenwinkel, kreeg ik volgende fijne reactie: “Dat kader is geen probleem als ze u perfect op de fiets kunnen zetten”. Het feit dat een beter kader een gezondere houding oplevert en dus bv. minder kans op blessures, kon ik de man niet aan het verstand brengen. Eenvoud siert zegt men, maar simpelheid (of moet ik zeggen – in dit geval opzettelijke? – domheid) blijft mijns inziens toch een wijdverspreide ziekte onder sommige mensen. Je betaalt geen 1.500 EUR om een bijna juiste fiets mee te krijgen… men betaalt mij als advocaat ook niet om een bijna juist advies te schrijven.
Goed, over naar het positieve nieuws: ik heb de indruk dat de rug en de knie een pak minder belast worden in de nieuwe fietshouding. Hopelijk kan ik daarmee het blessureleed van het voorbije jaar achter mij laten. Binnen een 4 tot 6 weken (dit is blijkbaar de aanpassingsperiode die je lichaam nodig heeft om te wennen aan de nieuwe fietspositie) weten we meer.
Moraal van het verhaal: je laat je toch maar beter uitmeten vooraleer je een – duurdere – nieuwe fiets koopt of intensief begint te fietsen. Die 60 à 70 EUR voor een fietsafstelling is mijns inziens een goede investering: je krijg niet alleen de garantie op een verminderde kans op blessures, maar ook de zekerheid van een perfect afgestelde fiets (en dus ook geen onnodige kosten moet doen om die nadien eventueel aan je noden aan te passen).
Wat het sportieve nieuws betreft: komende zaterdag 26 september sta ik aan de start van de coast triatlon in De Haan – weliswaar in trio vorm – en dit samen met 2 van mijn ‘Over de Streep’ collega’s: Katinka en Sven. Het doet me enorm deugd om alsnog aan de start van een event te geraken dit seizoen. Sven zal het zwemmen in zee op zich nemen, nadien mag ik me de volle 25 km uitleven op het strand met de MTB (en de tegenstand wat zand in de ogen strooien J ; of zou het omgekeerd zijn) om nadien Katinka als een tornado over het strand te zien vliegen. Dat is toch het plan ;-). Een beetje schrik is er wel voor het biken op het strand omdat ik nog nooit op het strand gefietst heb en dus niet weet wat dat zal geven. Het lijkt me alvast een stevige uitdaging en naar onze tijd/plaats moeten we niet echt kijken: deelnemen is immers belangrijker dan winnen… en dat geldt voor mij na een jaar zonder echte wedstrijd nog net dat tikkeltje meer dan voor de anderen!
Ik zie het alvast geweldig zitten komende zaterdag… nu nog een pak volk om ons vooruit te schreeuwen… we zullen het kunnen gebruiken denk ik!
Sportieve groeten, Thomas (22/09/2009)
trainen met een dagboek
Ik heb in mijn relatief korte sportcarrière al heel wat uurtjes gesport, voornamelijk door tegen een bal te trappen (10-tal jaar) en tegen een (tafel)tennisballetje te slaan (15-tal jaar), maar nooit ben ik op het – bizarre of geweldige – idee gekomen om al mijn trainingen bij te houden in een dagboek.
Het was dan ook even schrikken toen coach Stijn bij onze eerste samenkomst toelichtte dat elke kandidaat een trainingsdagboek diende bij te houden van al zijn/haar sportieve uitspattingen. Eerst was ik – hetgeen een goed advocaat betaamt J - wat kritisch, maar na enige tijd werd het wekelijks invullen van mijn dagboek een routine.
Na enkele maanden training heb ik begrepen dat het dagboek niet enkel dient om Stijn op de hoogte te houden van wat wij tijdens de week met zijn aanwijzingen en zijn trainingen aanvangen. Ik heb gemerkt dat het dagboek voor mij nog twee andere niet te onderschatten voordelen biedt. Ten eerste vormt het dagboek een uitstekende controle voor het afwerken van de geplande trainingen…bij het invullen van het dagboek merk je automatisch of je de vooropgestelde trainingen hebt afgewerkt en dit zorgt voor een controlemoment in je training en dus op die manier ook voor een soort van motivatie. Ten tweede kan je met het dagboek ook je huidige sportieve prestaties eenvoudig vergelijken met deze van enkele maanden terug en daaruit de nodige conclusies trekken… meten is immers weten!
Iedere beginnende triatleet zou dan ook een dagboek moeten bijhouden voor zichzelf, zelfs al heeft hij geen trainer. Hij zal er bij momenten de nodige motivatie uit putten om zijn weg naar succes verder te zetten. Samen met een overzicht van de trainingen en het nodige karakter komt iedere recreant wel tot zijn doel… waar een wil is, is immers een weg!
De enige conclusie die ikzelf momenteel uit mijn dagboek kan trekken is dat de conditie in stijgende lijn zit en in vergelijking met het begin van het jaar enorm verbeterd is. Alles gaat makkelijker: lagere hartslag in rust, sporten aan lagere HR, hogere snelheid, meer souplesse, minder vermoeidheid na de training, etc.
Door mijn hardnekkige knieblessure zal ik vermoedelijk dit seizoen niet meer aan de start komen van een triatlonwedstrijd: jammer, maar het is niet anders. Mijn motivatie wordt (ondanks hier en daar een mindere dag) daardoor met de dag groter om verder te trainen om volledig klaar te zijn volgend jaar (of zelfs deze winter al)!
De eerstvolgende stap om de oorzaak van mijn knieproblemen te vinden, is mijn fiets eens volledig laten uitmeten en mijn rug (waar ik in een ver verleden al eens problemen mee heb gehad) nog eens te laten checken. We komen er wel… en na mijn langste voorbereiding ooit, zal de sportieve ontlading des te groter zijn!
Groetjes, Thomas (24/08/2009)
Tour de Lance
Een kleine bekentenis… in tegenstelling tot duizenden anderen, ben ik nooit een echte fan geweest van Lance Armstrong, zelfs niet na 7 overwinningen in ’s werelds grootste ronde. Geef mij maar de uitstraling van Miguel Indurian, de robuustheid van der Jan (Ulrich) of het flegma van Marco Pantini.
Maar wat Armstrong de laatste jaren en vooral bij zijn comeback heeft getoond, heeft me echter van mening doen veranderen. Hij is niet enkel een uitstekend atleet, maar ook een man die zich met hart en ziel inzet voor zijn stichting Livestrong (www.livestrong.org) en op die manier de nodige fondsen bijeen wil krijgen in de strijd tegen kanker.
Dit doet me dan weer denken aan onze Belgische ‘Lance’ … Marc Herremans die een identieke onverzettelijkheid aan de dag legt als het op zijn sport en stichting To Walk Again (www.sport.be/towalkagain/) aankomt.
Ik vind het geweldig te zien dat beide topatleten – want dat zijn ze beiden nog steeds – de strijdvaardigheid die hen sportieve successen heeft gebracht, ook voor het welzijn van andere aanwenden… dit verdient dan ook minstens een even grote dosis respect als de sportieve prestaties die beide heren geleverd hebben en nog steeds leveren!
Sportieve groetjes, Thomas (10/08/2009)
Bergen verzet in de Vogezen
Het fietsweekend in de Vogezen is een voltreffer geworden!
Vrijdagavond om 16u vertrokken richting de Vogezen en na een pasta-tussenstop in een piepklein Frans dorpje arriveerden we rond 23u in onze chambre d’hôtes in le Ménil (nabij Gérardmer) voor het weekend.
Na een korte babbel met de man des huizes (die sinds 2 jaar een niet onverdienstelijk recreatief triatleet bleek te zijn) hadden we reeds een interessante route in ons hoofd vooraleer we ons bed opzochten voor een relatief korte nacht.
Dag 1:
Na een voedzaam ontbijt vertrokken we vanuit le Ménil via le Thillot naar de voet van de eerste beklimming van de dag: de ballon d’alsace (vanuit Saint Maurice du Moselle 9 km klimmen ( tussen 6 en 8 %) tot de top op 1171m hoogte. Mijn eerste col ooit was lastiger dan ik had gedacht: vanaf kilometer twee tot de top probeerde ik op souplesse naar boven te rijden/kruipen… maar dit lukte enkel op de allerkleinste versnelling. Ik had me voorgenomen om de cols op hartslag te rijden (steeds onder HR165 blijven was mijn doel), maar na 2 km klimmen stelde ik vast dat ik die hoop al mocht opbergen toen ik 175 en meer zag verschijnen op het schermpje van mijn Polar. Later op de dag zou die zelfs richting de 190 gaan, hetgeen dit jaar nog niet het geval is geweest.
Na een ronduit schitterende afdaling met vele bochtjes en bruggetjes (dit bleek me beter te liggen dan het klimmen J ) kwamen we in Maseveaux aan en zetten we onze tocht verder richting de col de Hundsrucken (9,5 km met zo’n 5 km tussen de 6 en 7,5 %) die ik een pak gemakkelijker verteerde dan de ballon d’alsace. Na een snelle afdaling kwam er een relatief lang vlak stuk (hoewel ik gemerkt heb dat dit in de Vogezen een zeer relatief begrip is) richting Kruth en het toeristische lac de Kruth. Van daaruit begonnen we aan de derde klim van de dag en meteen ook de langste klim van het weekend: de col de Bramont, een zeer vlot lopende col van meer dan 15 km met een gemiddelde stijgingspercentage van 3,5 %. Na een zeer lichte aanloop, verhoogt het stijgingspercentage langzaam richting 5 à 6 % tijdens de laatste 7 km van de klim. Op deze manier is cols beklimmen best wel leuk… de pedalen hun werk laten doen, een goed ritme vinden en voor je het beseft, ben je op de top.
Nadien opnieuw dalen richting La Bresse waar we na op de kilometerteller gekeken te hebben, beslisten om er nog een ‘colletje’ bij te doen: de col de la Grosse Pierre, slechts 5,5 km lang (gemiddeld 5,4 %, maar met pieken boven de 7 %) maar met meer dan 100 km in de benen toch zwaarder dan gedacht. Eens boven gekomen wisten we echter dat het bijna uitsluitend in dalende lijn ging tot onze chambre d’hôtes, met uitzondering van de laatse 5 km, de col de Ménil die uiteindelijk maar een kleine puist (5 km aan ongeveer 3%) bleek te zijn in vergelijking met de andere cols van de dag.
Uiteindelijk stond de teller bij aankomst op 137,73 km aan een gemiddelde van 21,8. Moe maar gelukkig (en met hier en daar een pijntje in een spier waar ik het bestaan tot vorig weekend niet van wist J) gingen we kort na het avondeten slapen, want er kwam natuurlijk ook nog een vervolg.
Dag 2:
Omdat we iets na de middag al terug richting België zouden rijden, werd een rit van maximaal 50 km uitgedacht (wat gezien het toch wat opgeblazen gevoel van de spieren ook geen slecht idee was) zodat we tijdig terug in de chambres d’hôtes zouden zijn.
Vanuit Le Ménil reden we net als op dag 1 opnieuw bergafwaarts richting Le Thillot waar we in tegenstelling tot de dag voordien rechts afdraaiden richting Ramonchamp, een klein dorpje dat we bereikten via één van de talrijk in de Vogezen aanwezige Voie Vertes, vroegere spoorwegen die louter voor het fietsplezier zijn geasfalteerd en waar het als fietser zeer aangenaam vertoeven is. Eens van de Voie Vertes was het minder leuk rijden: de col de Morbieu, zeer slechtlopend asfalt en bij momenten zeer steile stukken (3 km met een gemiddelde van boven de 8 %). Ook de spieren wilden niet geheel meewerken na al het Vogezen-geweld van de dag voordien (of waren ze nog niet opgewarmd?)… kramp in de kuit op een steil stuk dwong me zelfs even van de fiets, maar na wat stretchen konden we onze tocht verderzetten. Ondertussen was het typisch Vogezen-weer: zon afgewisseld met wolken en af en toe een bui, hetgeen ervoor zorgde dat we de col de Morbieu behoedzaam afdaalden, zeker gelet op de combinatie natheid, smalle wegen en een slecht wegdek. Na een relatief vlak tussenstuk werd de laatste echte col van het weekend aangesneden: de col d’Oderen (een langlopende col met de laatste 5 km aan 5,5 %) die een waardige afsluiter vormde van ons weekend. Op de top maakten we rechtsomkeer om nog eens plankgas te geven op de brede wegen richting Travexin vooraleer we terug konden aanschuiven aan de tafel om de verbrande calorieën terug aan te vullen.
De balans van het weekend:
Het was tof, maar toch wat zwaarder dan gedacht. De Vogezen zijn zeker een aanrader – ook voor de mindere klimgoden als ikzelf – omdat je, indien je een beetje uitkijkt ook veel mooie, goed lopende cols vindt, terwijl de echte berggeiten er zich ook perfect kunnen uitleven. Wat mij betreft, is het alvast voor herhaling vatbaar! Uiteindelijk hebben we zo’n 190 km gefietst en zo’n 3000 hoogtemeters echt geklommen… iets waar ik voor de start van ons ‘Over de Streep’-avontuur zeker niet toe in staat was. Ik heb ook niet het gevoel dat ik heel diep ben gegaan, hoewel het zeker geen gezondheidswandeling was. De algemene conditie zit dus goed en ik heb er het volste vertrouwen in dat eens de knie-problemen van de baan zijn, we zeker nog aan de start geraken van enkele wedstrijden dit jaar. Ik kan moeilijk achterblijven bij mijn collega-‘over de streepers’ die zich dit jaar al van hun beste kant laten zien hebben en midden in het seizoen hun doel al bereikt hebben of er zelfs al een schepje bovenop hebben gedaan.
Groetjes en tot binnenkort! Thomas (16/07/2009)
de zon schijnt voor iedereen!
Terug van weggeweest… even twee weekjes zonder blog omwille van uiteenlopende redenen: drukte op het werk (iedereen wil alles nog snel snel afgehandeld hebben voor de zomer echt van start gaat), een verhuis en familieverplichtingen hebben er voor gezorgd dat ik twee weken de mond gesnoerd werd. Sommigen zouden daar geld voor geven om dat te doenJ!
Qua triatlon en duatlon was het dan ook iets rustiger dan de voorbije weken, maar met toch één hoogtepunt: de triatlon van Brasschaat. Tussen het verhuizen door wou ik toch mijn mede – ‘over de strepers’ aanmoedigen in Brasschaat en ondertussen de sfeer op zo’n triatlon eens opsnuiven. De zon was van de partij en ze scheen voor elke ‘over de streep’-atleet… zowel IronArno, Katinka als Sven deden het uitstekend en zagen er ook stralend uit in hun nieuwe outfit. De familie van Arno was zelfs volledig aanwezig in de Just For Fun triatlon (en zoals het een Ironatleet betaamde kwam hij als eerste van de familie aan). Als ik hen bezig zag, had ik onmiddellijk zin om mee te doen.
Zonder iets te willen afdoen van de prestatie van Katinka en Arno, verdient vooral Sven een welgemeende proficiat voor zijn prestatie op de Long Distance Triahtlon. Ondanks zijn knieperikelen eerder dit seizoen, zette hij een meer dan overtuigende prestatie neer. Daar kan ik momenteel enkel maar van dromen.
Wat me vooral zal bijblijven is de open sfeer die er op de triatlon heerste: de supporters applaudisseerden voor bijna iedereen en je zag dat iedereen diep was gegaan en er van genoten had. Iedereen werd door vrienden en familie uitvoerig gefeliciteerd en ook de atleten onderling deden dit. De zon scheen ook figuurlijk voor iedereen… ieder krijgt zijn moment van glorie!
Hoelang dat moment voor mij nog zal duren… geen idee. We werken gestaag aan de revalidatie bij de kiné en minstens twee maal per week doorlopen we een oefeningenparcours af om bepaalde spieren te verstevigen en andere te versoepelen, maar echte grote vorderingen blijven voorlopig uit. De knie blijft af en toe pijnlijk ondanks de (zeer) beperkte loopbelasting. Ik trek me op aan het feit dat ik volgens coach Stijn het juiste loopritme snel te pakken zal hebben omdat de conditie (door het fietsen) toch al (redelijk) snor zit of zou moeten zitten.
Komend weekend eens twee dagen de fietsconditie bijschaven in de Vogezen. Ik heb geen flauw idee wat ik daar mag verwachten, maar ik ga het alvast rustig aanpakken. Ik heb nog nooit een klim van meer dan 4 km opgereden, laat staan één van 21. Verslag (met foto’s) van deze sportieve uitspatting volgt volgende keer.
no pain, no gain
Twee keer kine per week zorgt er niet alleen voor dat ik een uur vroeger uit de veren ben, maar ook dat ik wat meer pijn lijdt dan anders J. De massage van de kine is niet echt ontspannend te noemen en ook de spieroefeningen vormen een uitdaging op zich. Het voornaamste doel is de belastbaarheid van mijn knie, quadriceps en hamstrings te verhogen. Als dit mijn weg naar pijnvrij lopen vormt, neem ik dit alles er met veel plezier bij.
Verder viel er de voorbije week niet zoveel bijzonder te beleven, buiten het feit dat ik gemerkt heb dat onze IronArno me heeft uitgenodigd/uitgedaagd om mee te doen aan de minitriathlon van Brasschaat (150m zwemmen, 10km fietsen en 2,5km lopen). Mijn hart zegt ja, maar mijn verstand twijfelt en daarom ben ik vandaag eens het zwemwater in gedoken om te testen wat ik op dat vlak waard ben. Het oprechte antwoord: (veel) te weinig. Een baantje schoolslag (of wat er moet voor doorgaan) lukt nog net, maar tot series van meer dan 2 of 3 kom ik niet. Verder merk ik dat ik het ook moeilijk heb om de nodige rust en kalmte te vinden in het water (zeker wanneer andere zwemmers veel water maken) maar dat komt allemaal wel… alles op zijn tijd.
Met andere woorden, 150 meter zwemmen is voorlopig niet aan mij besteed, hetgeen ook niet onlogisch is aangezien ik nooit zwemles gehad heb en tot op vandaag nooit echt heb leren zwemmen. Sorry Arno, maar laten we meteen een afspraak maken voor de volgende Tri4Fun! Vandaag was dus mijn eerste zwemtraining in aanloop naar de volgende Tri4Fun en er zullen er zeker nog een pak volgen.
En wat brengt deze week: rusten en feesten dit weekend want mijn broer (die in Peru woont en werkt) is voor het eerst in 5 jaar terug in België. Reden genoeg om zowel op zaterdag en zondag een familiefeestje te organiseren. En zondag ga ik samen met mijn vriendin ook schilderen in ons nieuwe (huur)huis en ook de verhuis in kaart brengen. Als alles goed verloopt moet de verhuis op 27 juni een feit zijn zodat ik met een gerust gemoed mijn collega-over-de-strepers kan gaan aanmoedigen in Brasschaat de 28e juni.
Thomas (16/06/2009)
triathlon here we come...
Je hebt van die weken waarin je hoopte dat elke dag 36 uur zou tellen… en deze week was het weer bingo: ongelooflijk druk op kantoor en tal van sportgerelateerde afspraken: twee keer kiné, één keer tafeltennistraining (om ondertussen mijn transferdocumenten te ondertekenen), één keer naar de chiropractor en midden in de week een bezoek aan de otorhinolaryngoloog (aka de neus-, keel-, oorarts).
Die laatste gaf aan dat ik ondanks een gat in mijn trommelvlies – dat ik sinds kindsbeen af heb – mag zwemmen, weliswaar met een op maat gemaakte oordop en aangepaste badmuts. Fantastisch nieuws… op naar triatlon dus.
Ik kan echter helemaal niet (goed) zwemmen omdat ik door dat gat in mijn trommelvlies nooit echt heb leren zwemmen. De baksteenslagtechniek waar ik me vandaag weet mee te redden, heb ik opgepikt op vakantie in Egypte omdat ik bij een temperatuur van 40°+ liever in het water vertoefde dan erbuiten.
Voor de rest train ik gestaag verder aan de conditie tot mijn knie weer naar behoren werkt. En zodra dat het geval is, vliegen we erin voor zowel duatlons als triatlons.
Thomas (07/06/2009)
gepensioneerde idolen...
Als klein jongetje had ik twee grote idolen die niet toevallig de sporten beoefenden als ikzelf, namelijk voetbal en tafeltennis.
Die ene grote meneer heet Jan Ove Waldner,een Zweed van ondertussen 43, en hij heeft zijn bijnaam ‘Mozart van het tafeltennis’ niet gestolen. Hij is de man die niet alleen een resem wereld en Olympische titels won, maar hij is eerst en vooral een balvirtuoos met een begenadigde techniek die meerdere mensen bij momenten met verstomming sloeg. Een naproefje van zijn klasse kan je vinden op: http://www.youtube.com/watch?v=OQQxkTRyeCc. Na een eerste poging tot pensioen op zijn 36e, maakte hij een korte comeback op zijn 38e op de Olympische spelen in Peking waar hij uiteindelijk na een aantal wereldtoppers tafeltennisles gegeven te hebben, net buiten de medailles viel.
En dit weekend zette mijn tweede jeugdidool, Poalo Maldini, er dit weekend (o.a. samen met twee andere toppers Louis Figo en Pavel Nedved) een punt achter. De trots van AC Milan en de man waarover ik mijn eerste spreukbeurt ooit gaf (en een dikke 9 op 10 voor kreeg), hangt zijn schoenen aan de haak. In zijn 902de wedstrijd in 25 jaar voor AC Milan, heeft Maldini Milan aan een Champions League ticket voor komend seizoen geholpen. Maldini ziet er al 25 jaar hetzelfde uit, enkel zijn gelaat is door de jaren heen wat meer gekerfd geraakt. Maldini is een werker, een man met een onvoorstelbare discipline en loyaliteit, wat bij mij op een veel respect kan rekenen. Eenvoud en werkkracht sieren een mens.
Maar ik merk net dat het die eigenschappen zijn waar ik zoveel bewondering voor heb, die zo belangrijk zijn voor een tri- en duatleet… als er 1 ding nodig is om het ver te schoppen in de triatlonwereld is het wel een onvoorstelbare discipline en werkkracht. Talent is leuk meegenomen, maar daar mee geraak niet tot aan de finishlijn.
Die werkkracht van triatleten heeft voor mij sowieso altijd iets mythisch in zich gehad… dat had vooral te maken met het feit dat ik nooit heb kunnen/mogen zwemmen door een perforatie van mijn trommelvlies. Anderzijds vond ik ook dat je toch wel een beetje gek moest zijn om achtereenvolgens te zwemmen, te fietsen en te lopen… en dat soms voor meer dan 10 uur.
Ik vond in mijn jeugd (en nu nog steeds J ) een voetbalmatch van 2 keer 45 minuten al lang en intensief genoeg. Tja, en mijn 15 jaren tafeltennis… daar is een wedstrijd soms in minder dan 15 minuten afgelopen.
Voor mij is het toch even aanpassen om zo rustig en kalm te trainen, terwijl ik de laatste jaren geroutineerd ben geworden aan ultrakorte en flitsende tafeltennisbewegingen. Maar hoe meer ik train, hoe meer ik begin te begrijpen wat duursport is… namelijk grenzen stellen om die nadien opnieuw verleggen.
Ah… en qua duatlonprestaties blijft het voorlopig stil… de sportarts bracht deze week goed nieuws en bevestigde dat er met de knie op zich niets mis is. Hij heeft er vertrouwen in dat met een intensief revalidatieprogramma bij de kiné alles in orde komt. Woensdag ga ik eens langs bij de neus-, keel- en oorspecialist en hopelijk krijg ik daar – mits wat aangepast materiaal (een bijzondere oordop en een volledig afsluitende badmuts) – groen licht om te leren zwemmen… duimen maar.
Groetjes, Thomas (01/06/2009)
wat een duatleet lijden kan...
Deze week opnieuw een intensievere trainingsweek met een 5-tal trainingen op het – nog steeds aangepaste – programma:
- 2 fietstrainingen: een intensieve interval kort (40km) en een extensieve duur lang (80-tal km)
- 5 ‘looptrainingen’: 2 maal op de crosstrainer en 3 maal een start to run training met afwisselend loop en wandelstukken.
Ondanks de korte werkweek (ook advocaten laten een brugdag niet aan zich voorbijgaan) ben ik er toch niet in geslaagd om alle voorziene trainingen af te werken. De looptrainingen op de crosstrainer werden niet afgewerkt, maar omdat volgende week opnieuw een rustweek is ingepland, kan ik een van de twee trainingen naar morgen doorschuiven. Net zoals de fietstrainingen, verliepen de looptrainingen in het begin deze week naar wens: blokjes van ongeveer een half uur met een 20 à 23 minuten lopen.
En toch heb ik vandaag te kampen met een eerste mentaal dipje… of noem het maar een stevige mentale dip. Deze morgen vertrok ik vol goede moed voor een looptraining maar na minder dan 4 minuten stond ik onverricht al terug aan de deur van het appartement. Bij het wandelen op de trap voelde ik mijn knie al een klein beetje tegenstribbelen en eens aan het lopen, wist ik snel hoe laat het was… Het mooie weer kon de pijn niet echt verzachten en het humeur bleef gedurende de rest van de dag op onweer staan.
Ik heb in mijn sportverleden (10 jaar competitief voetbal en 15 jaar competitief tafeltennis) de nodige blessures en tegenslagen gekend die me soms ettelijke maanden van het sportveld gehouden hebben. Meestal heb ik met veel tegenzin mijn tijd ‘uitgezeten’ maar ik wist altijd dat ik nadien sterker terug kwam dan voorheen.
Deze knieblessure doet me echter twijfelen aan het feit of ik mijn doel wel zal/kan bereiken: afstanden van 10 tot 20km pijnvrij lopen in een behoorlijke tijd, met tussenin een stevige tijdrit. Dat geduld een schone deugd is, heb ik met de paplepel binnengekregen, maar trop is te veel en te veel is trop… Maar opgeven staat niet in mijn woordenboek en dus blijven we werken, trainen en uitzoeken hoe de beperkte looptrainingen zoveel kniepijn kunnen opleveren.
Bij dit alles zou ik vergeten te vertellen dat er vrijdag een NMR-scan van mijn knie werd genomen om uit te sluiten dat er iets structureel verkeerd zit en uit de eerste resultaten blijkt dit niet het geval te zijn. Das dan weer goed nieuws dus. Woensdag moet ik langs bij de sportarts om alles eens te bespreken, maar vermoedelijk komen we uit bij het iliotibiaal frictiesyndroom. Alle advies, eigen ervaringen of tips om hier aan te verhelpen zijn altijd welkom op mijn mailadres: t.martens@yucom.be.
Rome is ook niet gebouwd in één dag en ik troost me met de volgende gedachte: “Do you give up the struggle to overcome your own limitations on the first attempt, or do you keep on with it, trying a second time, a third time, and continuing on in the challenge for the rest of your life? That is the only difference between the genius and the ordinary person.”
Genoeg geklaagd… straks het definitieve sluitstuk van de Belgische voetbalcompetitie volgen… ik gok en hoop op de titel voor Standard. Het wordt vast een stevige en intense match, maar ik vermoed dat geen enkele voetballer afgevoerd zal worden van uitputting na de wedstrijd… wat een triatleet lijden kan.
Groetjes, Thomas (24/05/2009)
evalueren en bijsturen!
Vorige week zaterdag kwamen we met alle andere kandidaten van het project ‘Over de streep’ nog eens samen om wat te sporten aan de watersportbaan te Gent, maar ook om wat na te kaarten over de geleverde prestaties en ervaringen van de laatste maanden. Het feit dat we met zijn allen konden nakaarten op een zonnige Korenmarkt in hartje Gent maakte de dag des te geslaagder. Er werd honderduit over triatlon gepraat en de uren vlogen dan ook voorbij. Ik heb er ook een nieuwe uitdaging aangegaan, maar daarover volgt later wel meer nieuws.
Na drie maanden vol sport – en voor mij jammer genoeg iets te weinig (wedstrijd)spanning – was het tijd voor een eerste evaluatie. De doelstellingen van het project waren voor mij drieledig: 1. Goede prestaties leveren, 2. Genieten van de tri- of duatlonsport en 3. Trainen volgens een strikt schema.
Voor één van de drie doelen haal ik grote onderscheiding, voor een ander onderscheiding of eerder voldoende en voor de derde doelstelling ben ik (weliswaar voorlopig) dik gebuisd. ’t Lijkt wel net zoals een aantal jaren geleden aan de universiteit.
Dat triatlon fun is, hoeft niemand me na de voorbije 3 maanden nog van te overtuigen: van iedere trainingsminuut heb ik genoten en ik hoop dat er nog vele trainings- en wedstrijdmomenten mogen volgen.
Voor het trainen volgens schema behaal ik volgens mij een onderscheiding of eerder een voldoende. Misschien moeten we dit even aan coach Stijn vragen. Ik heb er mijn schema’s van de laatste maanden eens bijgenomen en heb gemerkt dat ik me vrij goed tot strikt aan de wekelijkse trainingen en trainingsvolumes hou. Bij het fietsen (wat door mijn knieperikelen mijn voornaamste sportieve bezigheid geweest is de laatste maanden) train ik echter te veel op dezelfde intensiteit. Het is voor mij blijkbaar heel moeilijk om heel rustig te fietsen waardoor mijn rustige fietstrainingen wel heel erg lijken op de duurtrainingen die Stijn voor me voorziet. Bijsturen is dus de boodschap…
Qua resultaten staat er – voorlopig – nog een nul op het rekest, maar hopelijk kan ik daar snel verandering in brengen. Mijn knieblessure gooit al sinds het begin roet in het eten, maar langzaam maar zeker bouw ik verder aan de weg richting duatlondebuut. Vorige vrijdag heb ik een MRI scan van de knie laten nemen om meer duidelijkheid te krijgen over wat er nu met die knie aan de hand is. In de loop van deze week krijg ik de uitslag en weten we waarschijnlijk meer.
De geplande stadsloop in Gent laat ik dan ook links liggen. De eerstvolgende afspraak is Kortrijk Loopt op 1 juni… oorspronkelijk was ik ingeschreven voor de 11km, maar ik zal al doodgelukkig zijn als ik pijnvrij de aankomst haal na 5 km.
Thomas (17/05/2009)
start to run... start to fun!!
Pijn- en irritatievrij lopen… het was al geleden van eind februari, maar gisteren was het toch weer (even) zover. 22 minuten start to run – waarvan een 11-tal minuten lopen – en dat zonder pijn… en dat deed na alle beslommeringen van de laatste maanden meer dan deugd. Zouden de sessies op de crosstrainer en de steunzolen dan toch hun werk doen? Hopelijk kan ik via een langzame opbouw ook pijnvrij blijven…
Verder had de week zo’n 200 fietskilometers in petto:
een langere tocht van 105km in mijn heimat Sleidinge (AVS: 27,8)
een regeneratietraining van 40 km (AVS: 29,4; AVHR: 145)
een pittige intervaltraining van 55 km (AVS: 29,3; AVHR: 146)
Tot slot kijk ik ook uit naar het tweede groepsmoment met de andere kandidaten (Katinka, Arno en Sven) dat volgend weekend gepland is… het zal leuk zijn de anderen nog eens terug te zien en eens naar hun ervaringen te luisteren. Ik lees hun verslagen wel, maar ’t is altijd leuk om iemand zelf te horen vertellen hoe hij/zij het er al vanaf gebracht heeft.
Groeten, Thomas (03/05/2009)
zotte duatleten
Deze week was ik opnieuw in een rustweek beland… En zo’n rustweek is iets waar ik na telkens twee intensieve sportweken even moet aan wennen, maar deze keer kwam de rustweek niet geheel ongelegen. Ik mocht deze week immers mijn steunzolen oppikken bij de podologe en kon ze eens rustig uittesten bij het lopen en het fietsen. ’t Is toch wel even aanpassen, vooral op de fiets gaven de steunzolen me een bizar gevoel, maar na een aanpassingsperiode van een uur went alles.
Vandaag nog een stukje gelopen en gestapt om te testen hoe de knieblessure evolueert met het dragen van de steunzolen… en na 18 minuten – waarvan slechts 10 loopminuten – kwam de eerste irritatie al opduiken… echt balen. De kiné heeft me echter aangeraden rustig op te bouwen tot aan de irritatiegrens en zo rustig – en vooral gecontroleerd – verder op te bouwen om de knie de nodige belasting ‘aan te leren’. Afwachten dus wat dit de komende weken zal geven…
Thuisgekomen, zonk mijn (loop)moed me helemaal in de schoenen toen ik de uitslagen van de duatlon van Oostende bekeek waarbij ik vaststelde dat maar liefst 80 van de 87 deelnemers de eerste run van 5km aflegden in minder dan 20 minuten. Voorlopig kan ik van dergelijke looptijden enkel dromen…en denken dat de meeste duatleten toch een vijs los hebben (en ik daar dus ergens wel moet tussen passen). Het is me echter niet ontgaan dat collega Katinka reeds een scherpe tijd op de 10km in Oostende heeft gelopen met behulp van Stijn’s trainingen, dus misschien haal ik die 20 minutengrens wel sneller dan ik zelf voor mogelijk hou. Trainen is en blijft de boodschap, maar dan moet die pijnlijke knie wel mee willen natuurlijk.
Thomas (26/04/2009)
de eerste afgelastingen zijn een feit...
Een trainingsschema is flexibel en is er om aangepast te worden. Dat is één van de quotes die ik van Stijn heb onthouden tijdens onze eerste samenkomst met alle kandidaten op 22 februari op de Gentse Blaarmeersen. En zo geschiedde…
Eerst werd het geplande loopschema voor meer dan een maand in de ijskast gestopt en nu worden ook de eerste geplande wedstrijden uit het schema geschrapt. Hoe graag ik ook zou deelnemen aan de duatlons in Oostende en Bastendorf, ze komen te vroeg gelet op de gebrekkige (af bijna afwezige) loopvoorbereiding. De enige verstandige optie is dan ook om ze – althans dit jaar – links te laten liggen.
Zelf ben ik vorige week ook ietwat flexibel geweest met mijn trainingsschema, maar dan in de andere richting. Omwille van het mooie weer op paasmaandag kon ik niet weerstaan aan de lokroep om toch nog een extra fietstochtje van zo’n 70 km aan te vatten. Ook na mijn deelname aan de Peter Van Petegem Classic (met een aantal pittige hellingen) stonden iets meer kilometers op de teller dan voorzien. Uiteindelijk heb ik vorige week zo’n 250 km afgelegd. Coach Stijn vond dit geen ramp gezien het feit dat voor mij de fun moet primeren, maar wordt toch – zoals het een goede trainer betaamt – liefst op voorhand van alle geplande uitspattingen op de hoogte gebracht.
Voor de rest werd deze week ook mijn geduld eindelijk beloond: eergisteren ben ik mijn steunzolen gaan oppikken bij de podologe en ik moet zeggen dat het toch wennen is. Elke ochtend moeten mijn voeten zich weer even aanpassen, maar na enige tijd merk ik niet echt meer dat ik steunzolen draag. Gisteren ben ik over de middag even de fitness ingedoken om mijn steunzolen even te testen: 25 min op de crosstrainer en 18 minuten afwisselend rustig lopen (2 min) en stappen (2 min) en ik ben blij met het resultaat: geen irritatie tijdens en ook niet na het lopen. Hopelijk zijn we nu echt vertrokken met een (op aanraden van de kiné) rustige opbouw richting de 11km in Kortrijk op 1 juni, die voor mij op zich al een uitdaging vormt.
Thomas (23/04/2009)
iedereen loopt...
Vorige woensdag trok ik gewapend met mijn loopschoenen, gewone schoenen en een dosis positivisme naar de podologe. Na allerhande testjes (buigen, strekken, benen opheffen, stappen, lopen op blote voeten e.d.) kwam de podologe tot dezelfde conclusie als de sportarts: het iliotibiaal frictiesyndroom of lopersknie.
Ik stap en loop blijkbaar te veel naar ‘buiten’ (op de zijkanten van mijn voeten) door mijn O-benen waardoor ik een aantal spieren (en vooral de ilio tibialis) te sterk belast en andere hun werk niet laat doen. Door de hogere sportbelasting van de laatste maand is dit probleem aan de oppervlakte gekomen via zeurende pijn aan de buitenkant van de knie.
Steunzolen moeten soelaas bieden en corrigeren waardoor ik de ilio tibialis minder ga belasten en mijn andere beenspieren meer ga belasten en trainen. Hierdoor zou de impact bij het neerkomen door een groep spieren moeten worden opgevangen en niet enkel door de ilio tibialis zoals nu +/- het geval is. Hopelijk kan hierdoor mijn blessure snel en ook voor de toekomst verholpen worden.
Verder gaf de podologe me ook nog de tip de plaatsjes van mijn fietsschoenen iets meer te draaien waardoor mijn enkels iets meer naar binnen komen en ik op een natuurlijkere manier zou fietsen, hetgeen ook wat druk van de ilio tibialis zou halen. ’s Avonds thuisgekomen heb ik de fietsplaatjes – die inderdaad heel recht stonden – meteen aangepast. Vandaag zijn we 240km verder en ik moet zeggen dat het lijkt te helpen, maar dat kan ook een placebo-effect zijn.
Alleen jammer dat ik mijn steunzolen pas op 21 april mag ophalen, waardoor ik maar niet aan lopen toekom… terwijl iedereen lijkt te lopen op dit moment… overal waar ik kom zie ik mensen trainen voor de loopwedstrijden die komen : Antwerp 10miles, Stadsloop Gent, Kortrijk Loopt etc. Een beetje frustrerend, maar uit mijn sportloopbaan buiten het duatlon & triatlon weet ik al dat blessures deel uitmaken van het sportgebeuren en daarvoor maar één echte remedie bestaat… geduld en nadien rustig opbouwen.
Anderzijds trek ik me op aan het feit dat het fietsen steeds beter en beter gaat … de kilometers malen gaat makkelijker en makkelijker en de hartslag toont (na een goeie 8 weken) al duidelijk aan dat de conditie in de lift zit!
Alleen jammer dat het vooropgestelde duatlondebuut op 25 april (en ook die van Bastendorf op 3 mei) in het gedrang komt… ik vermoed dat coach Stijn het niet verstandig zal vinden om met mijn gebrek aan degelijke loopvoorbereiding nu al aan een wedstrijd deel te nemen of kan het toch als ik beloof de loopstukken rustig af te werken… een tijd of plaats heb ik toch niet echt voor ogen… we zijn immers nog volop in de voorbereiding.
Iliotibiaal frictiesyndroom… wablieft?
Deze week bij de sportarts langs gegaan en zijn conclusie na wat wrikken en bewegen van mijn knieën: het iliotibiaal frictiesyndroom of lopersknie.
Thuisgekomen toch – ondanks de goede uitleg van de arts – nog maar even gegoogeld en volgende semiwetenschappelijke uitleg gekregen:
“Het iliotibiale frictiesyndroom is één van de hoofdoorzaken van laterale kniepijn bij hardlopers. De tractus tibialis is een weefselverdikking aan de buitenzijde van de dij. Deze band loopt van de buitenzijde van het bekken over de heup en knie en hecht aan net onder de knie. De tractus iliotibialis is belangrijk voor het stabiliseren van het kniegewricht tijdens hardlopen. Hierbij beweegt de band van achter de femur (dijbeen) in anterieure richting en wrijft hierbij over de laterale knobbel van de femur. Dit constante wrijven kan de band doen ontsteken wat de klachten veroorzaakt.”
Uit het kort gesprek met de arts kon ik opmaken dat hij vermoedt dat het iliotibiaal gedoe te wijten is aan de stand van mijn benen: O-benen of voetballerbenen. Het feit dat beide knieën aangetast zijn en ik na fietstrainingen van meer dan 2 uur last heb aan de buitenkant van mijn voetzolen, sterken hem in zijn diagnose.
Zijn advies: kiné en vooral steunzolen die de stand van mijn benen moeten corrigeren tijdens het lopen en fietsen. Volgende week naar de podoloog en dan nog vermoedelijk een weekje wachten op steunzolen.
Afwachten dus en hopen dat de steunzolen het knieprobleem verhelpen. Ondertussen bouwen we verder aan de conditie via het fietsen. Deze week heeft Stijn 160 km voor mij gepland: 80km met de club, 50km kort interval en eens 30 losrijden.
het loopt voor geen meter...
We zijn ondertussen al toe aan trainingsweek nummer 5 onder de hoede van Stijn en ik merk dat de conditie door de regelmaat aan sport toch al een stuk beter is. De fietstochten waartoe ik mij nog altijd noodgedwongen moet beperken worden langer en mijn lichaam verteert ze zowel tijdens de inspanning als na de inspanning beter dan een paar weken geleden. Zo ging het zaterdag ondanks een stevige wind tijdens de fietstraining met de Kortrijkse Triatlon en Duatlon Club al een pak beter (lees: makkelijker om te volgen) dan enkele weken geleden. De 700 fietskilometers die ik dit tot nu toe in de benen heb, zijn daar natuurlijk niet vreemd aan. Voor doorgewinterde wielertoeristen, duatleten of triatleten lijken die kilometers vermoedelijk klein grut, maar voor mij – de fietser die tot dit jaar zijn aluminium ros van stal haalde wanneer de temperaturen richting de 20 graden gingen – is dit reeds een ‘voorsprong’ van 700km. Ook totaal nieuw voor me is de variatie in de trainingen die Stijn voorziet… rustige duurtrainingen, interval, cadans, etc., hetgeen waarschijnlijk niet alleen qua opbouw zijn nut heeft, maar het ook aangenamer maakt de kilometers af te haspelen.
Het lopen is dan weer een ander paar mouwen. Op aanraden van de kiné heb ik vorige week een poging ondernomen om het lopen opnieuw aan te vatten en dit via les 1 van het start to run pakket (1min lopen – 1min stappen – 1min lopen – etc.). Tot mijn spijt – en vooral frustratie – heb ik vastgesteld dat na een 5-tal minuten lopen en stappen de pijn in de knie opnieuw opdook. Ik ga van mijn rustweek in het programma dan ook gebruik maken om bij de sportarts binnen te springen om mijn knie eens te laten checken… afwachten dus en hopen dat het maar om een tijdelijk oponthoud gaat dat de arts misschien met een vingerknip kan oplossen… maar dat is misschien dan weer te veel gevraagd.
Groetjes, Thomas (31/03/2009)
en we zijn vertrokken...
Hoewel het officiële startschot van het project reeds een tijdje geleden gegeven is, komt het nu ook sportief op volle toeren. De trainingsschema’s van coach Stijn worden zo strikt mogelijk opgevolgd en de nodige (voorbereidende) kilometers worden afgehaspeld. Stijn bezorgt ons weekschema met een aantal trainingen die we in de loop van de week moeten afwerken. Voor mij ligt het gemiddelde momenteel op een drietal trainingen per week.
Ondertussen werd ook een eerste wedstrijdplan opgesteld richting de wedstrijd te Kortrijk van 11 juli. Bij het uitzoeken van de wedstrijden en het afschuimen van de websites van de organiserende clubs voelde ik me als een klein kind in het ballenbad… nieuwe dingen ontdekken is altijd leuk! Een eerste echte kennismaking met de duatlonsport komt er op 25 april in de Koningin der badsteden; Oostende.
Wat de trainingen zelf betreft, is het persoonlijk nog een beetje zoeken om deze in te plannen in mijn – drukke – wekelijkse werkschema. Ik stel vast dat er in de week weinig tot geen tijd beschikbaar is – of vrijgemaakt wordt – om te trainen waardoor bijgevolg alle sportieve inspanningen in het weekend moeten gebeuren. Ik zou het graag anders zien en ben van plan dit toch enigszins bij te sturen. Er is ons immers meegegeven dat de afwisseling van inspanning en recuperatie een belangrijk punt is. Een betere spreiding van de trainingen over de week zou daarom mooi meegenomen zijn.
Eén negatief puntje; de eerste trainingsweken zijn nog niet voorbij en ik kamp reeds met een eerste kwaal. Ik ben nooit een veelloper geweest en door het intensiever beginnen lopen heb ik – vermoedelijk – last gekregen van een lopersknie of een pijnlijke pees aan de buitenkant van de knie. Pijn bij het lopen is nu mijn deel, maar anderzijds gaat het fietsen wel pijnvrij. Op die manier kan ik mijn trainingen – weliswaar aangepast – verder zetten, en kan ik me toch al fietsend uitleven. Geen paniek, er is nog tijd genoeg om ook het loopgedeelte op de ‘duatlonrails’ te krijgen…
Groetjes, Thomas (13/02/2009)
eerstvolgende wedstrijden
- duatlon Oostende - 25 april
- duatlon Bastendorf - 3 mei
- duatlon Ruddervoorde - 10 mei
- jogging Gent - 23 mei
- jogging Kortrijk - 1 juni
- duatlon Kortrijk - 11 juli
genius is 1% inspiration and 99% transpiration
Bovenstaand citaat vat voor mij eigenlijk het gehele project “Over de streep” samen. Het project zelf is de 1 % inspiratie die ik nodig had om uiteindelijk de stap te wagen om aan duatlon te doen. Nu is het aan mij om de 99 % zwetende inspanningen te leveren om tot een/mijn unieke prestatie te komen tijdens het komende duatlonseizoen.
Het te bereiken doel, de kwart duatlon in Kortrijk op 11 juli lijkt enerzijds nog ver af, maar anderzijds ook akelig dichtbij. Na de persvoorstelling op Velofollies ben ik rustig, maar vol goede moed aan de opbouw van de conditie beginnen werken via korte fiets en looptochtjes. De weergoden waren me niet altijd zo gunstig gezind, maar anderzijds was het voor mij dan weer een unieke belevenis om een rondje rond de watersportbaan in Gent te lopen op een sneeuwtapijt.
Waar een wil is, is een weg … Hoe lang mijn weg naar duatlon’succes’ is, zal echter nog moeten blijken. Uit de eerste trainingen heb ik begrepen, dat er nog veel werk voor de boeg is om topfit aan de start te staan voor mijn sportprestatie van het jaar. De eerste contacten met de coach, Stijn Demeulemeester, en de andere kandidaten die reeds enige duatlonervaring hebben, zijn leuk en bemoedigend. Ze hebben me overtuigd dat mits een gedegen voorbereiding heel veel mogelijk is. Zo was de manier waarop de trainingen dienen aangepakt te worden (de nadruk dient te liggen op kwaliteit in plaats van kwantiteit) voor mij een eerste openbaring. Ik kijk vol enthousiasme uit om de theorie in praktijk om te zetten en met de eerste echte trainingsschema’s aan de slag te gaan.
De eerste inspanningen zijn reeds geleverd… nog 98 % te gaan.