Over de streep
Blog Silvie Cagnie
Een laatste noot... - 14 november 2010
Na 8 inactieve sportweken ben ik er vorige week terug aan begonnen: de voorbereiding voor het komende seizoen! Dankzij het afgelopen verlengde weekend heb ik de tijd gevonden om de 3 disciplines te kunnen beoefenen. Het fietsen ging het gemakkelijkst. Dit is dan ook de discipline die al jaren mijn ding is. Heel rustig de wielen een 36-tal km laten ronddraaien langs de Schelde en 1u42min later mijn aluminium ros in het tuinhuis gezet. Nog geen 22 km/u, echt op ’t gemakske dus. Het belangrijkste van al: ik heb genoten van mijn toerke. Het smaakte naar meer. Net dát gevoel had ik nodig om mijn trainingen verder te zetten want na de medische problemen van afgelopen zomer had ik een serieuze ‘sport-burn out’ gekregen (en mijn weegschaal zal het geweten hebben…).
Na een rustdag heb ik dan met een klein hartje mijn loopschoenen aangetrokken. Zonder iets van verwachtingen, zette ik mijn linker- en rechtervoet afwisselend iets vlugger voor elkaar waardoor ik in ‘looppositie’ kwam. Eerst enkele tientallen meter, dan terug op stappen overgegaan om na verloop van tijd het lopen toch enkele honderden meters vol te houden. Het was bang afwachten hoe mijn lichaam, in het bijzonder mijn heup en omstreken, hierop zou reageren. Na een verfrissend douchke voelde ik wel dat ik iets van sport gedaan had, maar het was zeker niet problematisch! De ochtend nadien wisten mijn beenspieren te zeggen dat ze nog aanwezig waren, ik was potte-stijf en dat na amper 2,8 km lopen/wandelen! Het lopen zal ik hoe dan ook rustig moeten opbouwen. Bemoedigend alleszins om te merken dat mijn heup stand houdt! De rust en de nodige voedingssupplementen hebben hun doel niet gemist!
Om het weekend af te sluiten, ben ik op zondagochtend gaan zwemmen. 500 cr, 500 PB, 250 cr, 250 PB (cr=crawl, PB= pull boy) goed voor samen 1500m plonsplezier.
Met een tevreden gevoel kijk ik terug op mijn eerste sportweek van het volgende seizoen. Het belangrijkste is mijn ritme terug te vinden en zeker niks te forceren. Voorlopig train ik individueel want ik ken mezelf, als ik train met de club, wil ik mezelf bewijzen en dan forceer ik me enkel maar. Eerst terug aan de basisconditie werken en dan zien we wel.
Als voorlaatste noot wil ik de initiatiefnemers van het project ‘ODS’, Stijn (de coach) en Sofie (PR) bedanken voor de kansen die ze me het afgelopen jaar gegeven hebben. Door hen heb ik op regelmatige basis leren sporten, heeft mijn baksteenslag plaats gemaakt voor crawl, heb ik op verschillend vlakken mijn grenzen leren te verleggen, heb ik een nieuwe sport leren kennen. De meeste mensen kunnen zwemmen en fietsen en lopen, maar de combinatie van de drie na elkaar is zeker niet vanzelfsprekend! Bedankt jongens!
Als laatste nog enkele dankwoorden: voor mijn man en kinderen, die me toch wel veel moeten missen hebben tijdens de trainingen (vooral in het begin van het seizoen), voor het supporteren, voor het bijstaan in mijn ‘sportieve-dip-periode’. Ook dank voor mijn familie, vrienden en collega’s voor de steun op alle vlak en dank aan Dean (chiropractor) en Egwin (osteopaat) voor de medische ondersteuning!
Veel succes aan de mede-ODS’ers: Viviane, David en Philip en tot volgend jaar op de één of andere duatlon/triatlonwedstrijd. En voor diegene die zouden twijfelen om zich kandidaat te stellen voor ‘ODS 2011’: DOEN!
Groetjes
Silvie
Een maand met ups & downs - 12 oktober 2010
De afgelopen maand was er één met ups-and-downs. Momenten waarbij het trainen (zwemmen & fietsen) super ging en momenten waarbij ik dacht van… wat doe ik mezelf aan. Omdat ik last bleef hebben van mijn heup- & liespijn en omdat mijn knie aangaf dat er iets niet in orde was, heb ik dus eind augustus een scan laten nemen van de knie. Enkele dagen later mocht ik nog eens terug voor de heup. De resultaten van de knie waren bevredigend. Geen letsel te zien. Op de scan van de heup daarentegen was er ‘iets’ te zien. Dat ‘iets’ kon blijkbaar niet onmiddellijk verwoord worden waardoor een bijkomende scan nodig was (de 4de in 2 maanden tijd!). Op de afdeling ‘medische beeldvorming’ in een Kortrijks ziekenhuis was ik blijkbaar geen onbekende meer. In plaats van de koele begroeting, kon er al meer een babbel vanaf van de verplegers. Blijkt dat er een ware fietsfanaat tussen zit. Om 15u hebben ze me uit de wachtzaal gepikt zodanig ik me kon voorbereiden om de scan. Nadat ik alle overtollige kleren had uitgesmeten, stond er al een verpleegster klaar om me een infuus aan te leggen zodanig dat ik kon volgepompt worden met een of andere kleurstof. Rond 15u15 onder de scan, met de boodschap om toch wel een 15-tal minuten stil te liggen. Zetten ze diene hyperkineet dan nog gene koptelefoon op haar oren met de top 2000 van Joe.... Heb me serieus moeten concentreren om mijn tenen de maat van de muziek niet te laten volgen.... Nu ja, om een lang verhaal kort te maken, ik heb de top 2000 kunnen volgen van 350 t.e.m. 342, onderbroken door 2 reclamespots, 1 spelletje en 1 x verkeersinformatie. Het was een lang kwartier... op mijn horloge achteraf zag ik dat ongeveer 45 minuten in de dwangbuis heb gezeten... (met mijn arm boven mijn hoofd omdat dat buiske van dat infuus niet zou verstoppen was hun uitleg, tof!). Enkele dagen later kreeg ik uitsluitsel van de scan: ᷄ᶴ᷉ᶪḣ⁞ṻ῭῟℅ṏ↙▫︣︣︣ Eén of ander medisch Chinees. In het Nederlands klonk dit als beenvliesontsteking en ontsteking van het onderliggende bot. De resultaten werden ook nog wel besproken op de musculo-skeletale staf van het UZ Gent. Daar kwam men afgelopen vrijdag met een andere diagnose: overbelasting! Tja, dat was ik me al een aantal maanden bewust. Het feit dat ik een doorzetter ben en kost wat kost mijn doel wil bereiken, heeft me deze problemen bezorgd. Tijdens de triatlon van Brugge had ik beter nie mijn koppeke gedaan en had ik beter uit de wedstrijd gestapt. Het zou me tenminste mijn seizoen niet gekost hebben. Maar ja, als ik en moest ik en had ik geweten dat… daar is het nu te laat voor. Remedie tegen overbelasting? Rusten, geen overtollige beweging. (Gelukkig heb ik af en toe wat sport nodig om mijne stress weg te werken zodanig dat af en toe eens fietsen of zwemmen voor me geen overbodige luxe is).
Misschien nog een aantal wijze woorden aan mijn leesfanaten die graag sporten en zich af en toe ne keer willen bewijzen: doe het rustig aan en luister naar je lichaam! Op die manier hou je het sporten het langst vol (wijze woorden hé, had ze beter ook toegepast ;)
Silvie
Een onverwacht weekend - 20 augustus 2010
Mijn laatste ‘vakantieweekend’ verliep niet zoals ik het gepland had. En als ik iets plan en het door omstandigheden niet kan uitvoeren, kan ik er nogal nukkig bijlopen. Eigenaardig, op professioneel vlak is dit niet zo, maar daar weet ik gewoon dat ik als directeur er geen vaste planning kan op nahouden. Maar op privévlak heb ik mijn structuur nodig en planning is dan heilig voor me!
Vrijdagnamiddag weerklonk uit de radio “We No Speak Americano”. Arthur en Morgan kwamen vanuit hun kamer naar beneden gelopen en de volumeknop werd volledig open gezet. Geef toe, bij het horen van “Dos Cervesas”, “We No Speak Americano” of “Waka Waka” kun je toch niet op je stoel blijven stilzitten. Mijn kinderen kennen dan ook niet goed het verschil tussen zot doen en uit de bol gaan (zoals ze ook soms ‘selectief doof zijn’ als het gaat over opruimen...) waardoor de danspassen elkaar al snel opvolgden. Ik voelde pijnscheuten door mijn rug en benen schieten. Nu ja, de afgelopen 2 maanden had ik wel meer dat gevoel en had geleerd om ermee om te gaan. Zaterdagochtend opgestaan zonder stijve botten. Dit zat dus goed, hoewel ik mijn twijfels had. In de namiddag mijn sportschoenen vanonder het stof gehaald, mijn looptruitje en broek van het No Limit Team aangetrokken en samen met de kleinste op weg naar Zwevegem. Morgan was waarschijnlijk in de veronderstelling dat er een zware training zou volgen want ze stopte een 2-liter fles water in de auto.
Ter hoogte van de tribune op de piste drukte ik de startknop in van mijn polar en weg waren we… tot in de eerste draai! Daar hield ik het voor bekeken. Ik kon geen looppas zetten zonder dat ik de pijn moest verbijten. Met de tranen in de ogen heb ik de rest van de 400 m afgelegd. Missie mislukt, 20 minuten later stonden we terug thuis. De rest van de dag erbij gelopen gelijk een vod. Vincent spoorde me nog aan om de fiets te nemen (want fietsen en zwemmen verlopen gelukkig wel nog normaal) om mijn gedachten wat te kunnen verzetten, maar de moraal wou niet mee: geen goesting! Zondag was het vat nog leeg. Om te gaan supporteren tijdens de triatlon in Izegem had ik ook geen zin. Het zou me enkel meer kwaad doen dan goed. De gedachte ‘ik was ingeschreven en mijn plaats is niet langs het parcours maar op het parcours’ zou me nog verder de grond inboren… Maandagochtend begon ik terug met werken. Tussendoor vlug een dokterbezoek gebracht. Ik ben het beu om te sukkelen en niet te weten wat er met me aan de hand is. 2 scans aangevraagd: rechter knie en rechter heup. Begin september weet ik meer, voorlopig is het afwachten.
Het onderzoek bij de podologe afgelopen woensdag heeft me niet veel geholpen. Er kan geopteerd worden om verstevigde schoenen te kopen of lichte steunzolen te laten maken omdat ik mijn voet wat naar binnen kantel, maar de resultaten van de scans moeten eerst bekend zijn. De ostheopaat behandelt voorlopig ook niet verder. Afwachten, afwachten, afwachten… BAH! En ik die wil sporten, die wil vooruit geraken, die wil mijn doel bereiken, die wil afzien tijdens het zwemmen, fietsen EN lopen, die wil de sfeer van wedstrijden actief beleven en maar … afwachten. Het trainen wordt ook tot het minimum beperkt, enkel rustige trainingen. Geen intensieve duurtraining op de fiets, geen lactaat 4 tijdens het zwemmen, geen doelen, geen zweet…
Op dit moment rest me enkel de vraag ‘wat zit er niet juist, zal ik nog kunnen lopen, geraak ik dit jaar nog aan de start van een wedstrijd…?’ pfff :(
Start to run! - 11 augustus 2010
Eindelijk! Na 2 maanden inactiviteit (althans wat het lopen betreft), staat het licht op groen. Het komende weekend mag ik 1 km lopen. Wat een afstand! Hoe dan ook, ik zal blij zijn als ik die luttele afstand op een normale manier kan uitdoen. Om mezelf niet te forceren (want ik ken mezelf), zal ik mijn kinderen meenemen naar de piste in Zwevegem en zullen we daar, op het tempo van de kleinste, de afstand afleggen. Als ik er zonder kleerscheuren doorkom, kunnen we terug beginnen opbouwen naar het volgende doel: de kwartafstand (1500 m zwemmen, 40 km fietsen en 10 km lopen) te Doornik op 5 september. Komt Doornik te vroeg, dan hebben we nog altijd de kwart in Ieper op 19 september.
Komende zondag sluit ik mijn vakantie af tijdens de kwartriathlon in Izegem, weliswaar als supporter van de vele triatleten die er het beste van zichzelf zullen geven.
Vanaf maandag kan ik terug mijn baantjes trekken tijdens de clubtrainingen en op zondagochtend zal ik proberen aanwezig te zijn tijdens de fietstrainingen want eerlijk gezegd, in groep sporten is veel leuker dan alleen.
Silvie
Voorbereiding voor Izegem - 29 juli 2010
In volle voorbereiding voor de kwart in Izegem.
Sinds een tweetal weken ben ik weer een ervaring rijker. Doordat een gewoon fysisch onderzoek geen oorzaak aan het licht bracht van mijn heup- en liespijn, ben ik onder de scan gemoeten. Een kwartier in een smalle buis met een paar oordoppen in de oren omdat de machine teveel lawaai maakt. En ik zal het geweten hebben! Na een 5-tal minuten viel de linker oordop prompt uit mijn oren. En ratelen, toeteren en ‘buzzeren’ dat die dwangbuis deed. Om hoofdpijn van te krijgen… Enkele dagen later naar de huisarts om het resultaat: negatief! De onderrug en heup zien er goed uit. Aan de ene kant een geruststelling, maar aan de andere kant dan weer niet. Ik bleef met de pijn zitten en er was geen letsel te bespeuren. Ook mijn huisarts had hier geen antwoord op.
Via Stijn (coach) ben ik in contact gekomen met Egwin, een ostheopaat. Na een vragenronde en onderzoek van de rug kwam er een eerste diagnose. Ik sta krom en scheef! Eén van de oorzaken is een verzwakking van de kleine spiertjes tussen de wervels en de grotere ‘overkoepelende’ spieren, vooral in de onderrug. Dit zorgt voor een overbelasting van de spieren, bij mij vooral in mijn rechter bovenbeen. Aan de hand van zachte technieken verbetert Egwin de beweeglijkheid en komt er eveneens een proces van zelfgenezing op gang. Er is niet enkel de behandeling bij Egwin, ook thuis probeer ik de spieren te versterken door een aantal stabiliteits-, rek- en strekoefeningen uit te voeren. Punt is, die onderrug moet sterker gemaakt worden. Dit alles heeft natuurlijk een invloed op de training. De stoflaag op mijn loopschoenen wordt dikker en dikker. Ze staan daar nu toch al een 6-tal weken te wachten op mijn voeten… Doordat ik geen problemen heb bij het fietsen en zwemmen, wordt de training vooral daar op toegespitst.
Met amper nog 2 weken te gaan vóór de start in Izegem op 15 augustus, stel ik me serieus de vraag of het wel allemaal op tijd goed komt. Hoe dan ook, ik blijf volharden in de boosheid. Ik werk de trainingen en extra oefeningen af zoals het hoort want ‘opgeven’ en ‘er de brui aan geven’ staan niet in mijn woordenboek!
Sportieve vakantiegroeten vanaf het thuisfront.
Silvie
Vakantie - 14 juli 2010
Hallo triatlonminded Vlaanderen & Wallonië (é Viviane) en ver daarbuiten (?)
Mijn eerste week congé zit er bijna op. Afgelopen weekend eerst nog wat administratief werk voor school in orde gebracht, waaronder uurrooster opstellen, orde scheppen in intradesk van smartschool (voor de kenners…), de belastingsbrief via tax-on-web eindelijk eens doorsturen,…
Vanaf maandag kon ik echt beginnen genieten van de vakantie. Stillekes aan ben ik mijn verloren uren rust aan het inhalen. Nachtrust van 10 à 11 uur is me op dit moment niet vreemd. Het is wel terug structuur zoeken in mijn leven. Waar het tijdens het schooljaar om 6 uur op te staan is om dan tegen 6.10 uur onder de douche te kruipen, om 6.30 uur te ontbijten, om 7 uur te vetrekken naar het werk om daar, nadat ik de kindjes afgezet heb, om 7.35 uur aan te komen, zien mijn voormiddagen er op dit moment toch anders uit. Lekker lui tot 9.00 uur in bed, alle tijd om te ontbijten en gezellig lang aan tafel te blijven zitten, wat te keuvelen met de kindjes… Tja, dat is vakantie, alles kan, niks moet. Eindelijk eens volledig door mijne strijk geraakt en gelukkig regent het af en toe waardoor ik nog wat kan wachten om eens de ruiten te kuisen, joepie! Wat de trainingen betreft, begint dit toch weer op gang te komen, hoewel het rustige trainingen zijn die worden ingebouwd. Tijdens de zonnige momenten al 2x met mijn dochter gaan fietsen, een keer 22km en 2 dagen later nog eens 14km. Het zijn niet de grote afstanden, maar voor dat klein sprot van 7 jaar vind ik dat meer dan behoorlijk. We halen dan toch een gemiddelde van 12km/uur. Af en toe ‘lanceert’ ze zich, kunnen de beentjes de trappers niet vlug genoeg laten ronddraaien en roept ze: “Hoe vlug nu, mama?” Tot 24 km/u heeft ze al gehaald. Je zou de lachende en verwonderde gezichten eens moeten zien van de voorbijgangers…
Afgelopen maandag ben ik eens gaan zwemmen met de senioren van de club… Het volgende noteerde ik in mijn dagboek dat ik dagelijks bijhoud: Jawadde, van een pittig trainingske gesproken. 'k Dacht dat ik temidden een wedstrijd gedropt was. Ja santé mijn ratje! Fieuw! Nu weet ik waarom ze die training 'drills' noemen… Ne keer gaan zwemmen met de 'senioren & veteranen' van de club... Echt waar, dit was afzien! En wat een snelheid dat die dames erop nahouden… Na 1u10 min had ik amper 2,25km gezwommen, terwijl de meeste anderen 3,2km in de armen en benen hadden. Het is wel een goede leerschool!
Op het einde van de week zal ik een 6-tal km gezwommen hebben en een 80-tal km gefietst. Het lopen blijft op een laag pitje (= NIKS) omwille van de gekende fysische mankementen… Het moet wel gezegd, het herstel verloopt enorm goed. Hopelijk kan ik vanaf volgende week terug de loopschoenen aanbinden. Meer hierover… volgende week!
Tot dan.
Saluuuut!
Silvie
Rust na Brugge - 5 juli 2010
Tijdens de afgelopen 2 weken is de training wat stilgevallen. Enerzijds door te drukke professionele bezigheden, anderzijds door het feit dat mijn lichaam hunkerde naar een beetje rust. Vooral tijdens het ‘loopnummer’ in Brugge heb ik het onderste uit de kan gehaald bij mezelf. En dit heb ik moeten bekopen (en nog steeds). Tijdens zwem- en fietstrainingen ondervind ik geen fysische problemen. Vorige week donderdag nog gaan zwemmen in het openluchtzwembad in Kortrijk: gewoonweg zAAAlig! Zaterdag mijn fietske genomen en de wielen rustig laten ronddraaien. Voor mezelf heb ik trouwens die dag geschiedenis geschreven… Je moet eens als vrouw, volledig uitgedost in ‘zomerse’ fietstkledij, een mannelijke wielertoerist voorbijsteken. Ik vermoed dat de meeste van die mannen denken: “Ik laat me niet doen en blijf in het wiel plakken”, waarbij mijn reactie meestal is: tandje hoger schakelen en ze ‘afkuisen’… Wel, zaterdag was het weer van dat, met uitzondering dat ik me deze keer laten doen heb (en voor diegene die me echt kennen: ja dat doet pijn! J). Ik heb rustig mijn tempootje aangehouden en heb mijn achtervolger zijn ‘plezierke’ gegund!
Het lopen daarentegen bezorgt me wel de nodige kopzorgen. Gisteren heb ik voor de eerste keer sinds Brugge terug de loopschoenen aangetrokken. Vol goede moed ben ik thuis vertrokken. Na enkele looppassen waren het niet enkel mijn voeten die in mijn schoenen zaten, de moed was ook al zo diep gezakt… Van in het begin voelde ik dat het niet goed zat. Na amper 100 m ben ik overgeschakeld op stappen en heb ik het blokje rondgewandeld. Dit wordt dus nog wat rusten en vooral… nog eens bij de dokter langsgaan om te weten te komen wat er precies aan de hand is.
Silvie
Verslag Brugge - 21 juni 2010
Hallo beste supporters, leesfanaten en nieuwsgierigen! Zaterdag was de grote dag: ¼ triatlon non drafting in Brugge. Ter voorbereiding op de wedstrijd heb ik de week ervoor bijna dagelijks de spierkes losgegooid. Je zou misschien denken, sporten in de week ervoor, moet je dan niet rusten??? Wel nee, toch niet volgens Stijn, onze coach. Hij heeft de wetten van de fysica (en van Newton) goed begrepen: “Een voorwerp in rust blijft in rust als het geen externe prikkel krijgt”. Als we nu ons lichaam als voorwerp beschouwen dan blijft die vlees- of spier- of vetmassa (zoals je het zelf wilt noemen) lui (in rust) als je er zelf niks aan doet! Vandaar, alle dagen op de één of andere manier een beetje wakker schudden kan geen kwaad!
Op dinsdagavond heb ik in de club nog eens mijn wetsuit getest. Ik mocht er niet aan denken een slecht ‘zwemnummer’ neer te zetten in Brugge omdat ik zonder adem zou vallen in dat rubber pakkie. Na 100m was ik totaal buiten adem. Dan maar beslist om de training verder te zetten zonder het spannende pak en een maatje groter te proberen in een volgende training. Op woensdagavond een rustig toerke gefietst langs de Schelde en door Avelgem. Op donderdag enkele km gaan lopen: dit beviel me niet! Sinds de week ervoor had ik wat last gekregen aan mijn heup, rechter lies, rechter knie. Op woensdag had ik hiervoor mijn chiropractor ‘Dean’ al gecontacteerd die eens alle botjes weer op zijn juiste plaats had gestoken. Vrijdag gelijk een half kreupele opgestaan en onmiddellijk terug een afspraakje gemaakt met Dean. ’s Avonds een wedstrijdvoorbereidend trainingske van 1000m zwemmen in mijn wetsuit (een maatje groter) afgewerkt. Ik had heel wat minder last van ademnood, maar toen ik uit het water kwam en het pak afdeed, viel er wel 10 liter water uit het pak… (ik heb de druppelkes wel niet geteld, maar het waren er veel). Nu ja, als ik moet kiezen tussen een maatje 3 en ademnood of zwemmen als een nijlpaard in een maatje 4, dan kies ik toch voor het laatste!
Zaterdag was het dan zover. Rond 14u30 aangekomen in Brugge, ben ik op zoek gegaan naar de stand van de liga. Mijn fiets en sporttas heb ik bij de verantwoordelijken achtergelaten en ben ik me gaan registreren. Eens terug overhandigde Stefaan (Depaepe) me plechtig mijn blauw ‘Belgisch’ triatlonpak. ‘CAGNIE’ stond er zowel op mijn borstkas en op mijn rug te lezen. Toch maar eens discreet aan Stefaan gevraagd of het normaal was dat er geen zeemvel in de broek genaaid zat. Blijkbaar wel, maar geef me toch maar liever een broek met zeem! Hier wordt dus nog aan gewerkt.
Ik had mijn nieuwste outfit nog niet helemaal aan en de plaatselijke pers was er al… Sofie (Dely) nam de ene foto na de andere: met jasje, zonder jasje, met fiets, zonder fiets, aan het smullen van een banaan, tijdens het drinken van mijn gele energiedrank (nee mensen, geen doping, enkel extra suikers!) en samen met David (Clijsters). Je zag plots meer mensen rondom ons staan. En David maar van wal steken met uitspraken als: “Ja, ik denk toch van goed te presteren vandaag. Ik voel me in topvorm” En luisteren dat die mensen deden. Ze dachten waarschijnlijk dat we echte profs waren in ons tricolore pakje! Ze zouden eens moeten weten dat we amper 4 maand aan het trainen zijn…;-) Viviane (D’Haen, andere ODS-er) was ook van de partij. Ze doopte zichzelf onmiddellijk tot ‘materiaaldame’ en ik kon prompt mijn wetsuit, fietsschoenen e.d. aan haar geven terwijl we naar de wisselzone aan het wandelen waren. Dank je Viviane!
Dan richting zwemstart. Onderweg konden we al wennen aan het water want het viel met bakken uit de lucht. Ik was niet onmiddellijk mee in de start. Na enkele honderden meters heb ik dan toch mijn ritme gevonden en met de meet in zicht heb ik nog een versnelling geplaatst. Het fietsen was echt cruisen! Rustig aan een 30 per uur de wielekes laten ronddraaien terwijl ik genoot van het landschap, de blauwe reigers die overvlogen,… Ik wou zeker niks forceren want in Zwevegem had ik gemerkt dat het lopen na het fietsen wel eens lastig kon zijn. Zo gedacht, zo geschied. Afzien is nog niet het juiste woord! Een echte marteling was het lopen. De eerste 2km ben ik af en toe op wandelen overgeschakeld want ik had serieus wat last van mijn rechter heup, lies, knie en onderrug. Na 2km dacht ik bij mezelf: “Cagnie, ofwel stop je ofwel loop je nu tot de finish en ga je niet meer wandelen”. Na 1u06 lopen heb ik de finish gehaald. Mijn rechterschoen vertoonde aan de binnenkant een rode vlek. De blaren die ontstaan waren tijdens het lopen zijn beginnen bloeden. Maar eigenlijk is een wedstrijd gelijk bevallen van een kleine. Tijdens de wedstrijd zie je af gelijk een beest, maar van het moment dat je over de finish komt, is alle pijn verdwenen. Of zoals Stijn het zo mooi verwoordt: NO PAIN NO GAIN!
Ik finishte uiteindelijk in 3uur en 14 minuten. Wat mij betreft, een zeer behoorlijke tijd!
Sportieve groetjes van CAGNIE!
Een persoonlijk weekoverzicht - 11 juni 2010
De wedstrijd in Zwevegem heb ik goed verteerd. De maandag heb ik een rustdag ingeschakeld en vanaf dinsdag heb ik de trainingen weer aangevat. Velen vragen zich af hoe ik het allemaal doe: een drukke job, een gezin, het huishouden en dan nog de tijd en energie opbrengen om te trainen. Het is inderdaad zo dat het niet vanzelf gaat. Mijn kinderen volgen de maandag en donderdag zwemtraining van de club. Vroeger bleef ik gewoon kijken of deed ik enkele boodschappen. Nu ga ik lopen: op maandag een rustige training en op donderdag een specifieke training: uithouding, interval,… Op dinsdagavond ga ik zwemmen met de club (tussen 20u30 en 21u30). De clubtraining zou ik niet willen missen: je leert er andere mensen kennen, je krijgt enkele oefeningen voorgeschoteld die je anders niet hebt, er wordt gelet op techniek,.. Op woensdag gaat mijn zoon regelmatig lopen met de club. Van dat moment profiteer ik om het zwembad in te duiken. Mijn dochter gaat dan mee om vooral de glijbaan en de wipplank uit te testen. Op vrijdagmiddag staat er ook meestal een zwemtraining op de planning. Fietsen gebeurt dan weer in het weekend. Wanneer er 3 looptrainingen op het programma staan, dan is het weekend het meest geschikt om de laatste training af te werken.
Er is dus wel wat planning en zelfdiscipline nodig. Er zijn trouwens maar weinig zaken in het leven die vanzelf gaan. Mijn planning wordt soms wel overhoop gehaald als ik met vergaderingen en dergelijke zit. Mijn man gaat dan de kinderen van school halen en tussen het ‘normale’ werk en de vergadering loop ik dan de Leie-boorden af. Gelukkig heb ik een ‘nieuwe’ man. Het is nooit teveel gevraagd om te helpen met de afwas, de was te plooien, eens te stofzuigen,… De strijk is wel voor mij: consequent op zondagavond!
Voor deze week zitten de trainingen er bijna op. Ik heb 27 loop- en 3.5 zwemkilometers achter de rug. In het weekend probeer ik de wielen nog eens voor een 90-tal km te laten ronddraaien. Volgende week zal een rustige trainingsweek worden zodat ik op zaterdag 19 juni uitgerust aan de start kan komen van de ¼ triatlon van Brugge.
Voor iedereen een sportief weekend!
Silvie
Mijn eerste triatlon in Zwevegem - 30 mei 2010
De wedstrijd in Zwevegem was voor eigen publiek: het No Limit Team dat zorgde voor de organisatie en tal van supporters aan de kant. De druk was hoog om goed te presteren, alleen al door het feit dat ik de lat voor mezelf meestal hoog leg.
Het was een moordende wedstrijd, vooral het zwemmen. Ik had nog nooit in een wetsuit gezwommen en dat was serieus in mijn nadeel. Ik kreeg precies geen adem in dat pak en de bewegingen gingen stroef. Het is ook heel raar om enkel ‘groen’ te zien in het water (waar ik anders de bodem van een zwembad gewoon ben om te zien…). Het water had een aangename temperatuur van
De overgang met het fietsen verliep vlot. Alhoewel ik met de mountainbike reed (en dikkere banden had dan alle andere atleten) heb ik toch 2 atleten kunnen inhalen. Fietsen is echt mijn ding! Het lopen was dan weer houterig: verkrampte spieren… Het duurde bijna 2km tegen dat die benen beseften dat ze moesten plooien tijdens het lopen… Uiteindelijk dan toch de finish gehaald, als voorlaatste (want er heeft me nog een loopsterke ingehaald…). Nu ja, twas lastig! Tijdens de wedstrijd denk je van: NOOIT meer, maar nu kijk ik al uit naar Brugge. Ik zal de komende weken in ieder geval een paar keer de vaart induiken om gewoon te worden aan dat ‘open groene water’.
Silvie
Mijn 'eerste' blog - 29 mei 2010
Begin november zag ik in ‘stop&go’ de oproep voor kandidaatstelling voor het project. Ik had er het al met mijn man over gehad en hij zag dit ook wel zitten. De kandidaatstelling moest voor 1 december binnen zijn (dus eigenlijk ten laatste op maandag 30 november). Op zondag 29 november heb ik nog vlug mijn motivatie op papier gezet. Daarna ben ik nog naar Kortrijk gereden om een brievenbus te zoeken die diezelfde avond nog gelicht zou worden. Maar pech, alle laatste lichtingen waren op zaterdag! Mijn brief kon nooit meer op tijd in Kessel-Lo geraken… Eind december heb ik dan toch mezelf kunnen motiveren om in het barre winterweer mijn fiets van stal te halen. Toen in januari het volgende nummer van stop&go in de bus viel, stond er te lezen dat de selecties voor ‘Over de Streep’ al achter de rug waren… ik was er dus niet bij, dacht ik. Een 2-tal weken later kreeg ik echter, totaal onverwachts, bericht van de liga dat ik alsnog uitgenodigd werd voor het selectiegesprek. Vanaf dan ging het vlug! Om een lang verhaal kort te maken: ik werd geselecteerd, samen met Viviane, David en Philip. We werden in Leuven op ’t Sportkot uitgenodigd voor de eerste loop- en zwemtraining. Dat lopen ging nog, maar dat zwemmen… ik voelde me net een baksteen! We kregen in ieder geval heel wat tips mee naar huis. Al vlug kwam het eerste trainingsschema de mailbox binnen. Het is niet altijd eenvoudig om het trainen te combineren met het gezin, het huishouden, het werk en alle andere verplichtingen, maar het lukt wel. Waar ik aanvankelijk geen 25m crawl kon zwemmen zonder dat ik uitgeput was, kan ik nu toch al enkele honderden meters vooruit geraken. Het moeilijkste om onder de knie te krijgen was de ademhaling. Ondertussen zijn we 3 maanden verder en heb ik vorige week maandag deelgenomen aan ‘Kortrijk loopt!’. In een broeiende hitte legde ik mijn 5km af in 25min 50s. Ik was 125ste (van de ruim 800). Eerst was ik wat ontgoocheld van mijn resultaat. Ik had wel 1min 50s sneller gelopen dan in de Kerstcorrida in 2006 in Deerlijk (de enige loopwedstrijd waar ik ooit aan deelgenomen heb), maar 125ste… ik sloeg er nog eens de resultaten op na van ‘mijn’ categorie: de dames tussen de 35 en 39 jaar en wat bleek.. Ik was 13de van de 116. Na slechts 3 maanden training kan ik eigenlijk wel stellen: “ksin content!”.