VTDL - Vlaamse Triatlon & Duatlon Liga

Duatlon Tongeren - 16 augustus 2010

Nu twee maanden na mijn knie-ingreep en veel revalidatie, kan ik eindelijk van start gaan in de just4fun duatlon van Tongeren (15 augustus). De afgelopen week heb ik weinig geoefend en met een klein hartje kom ik aan de startlijn. Voor de verandering zijn de weergoden ons niet gunstig gezind en begint het te regenen, eens het startschot gegeven wordt er dadelijk de pees opgelegd. Gelukkig kan ik aanklampen, om door het meest gevreesde onderdeel te geraken zonder kleerscheuren. De wissel gebeurt op zijn minst gezegd niet echt vlot:  krijg mijn nieuwe helm niet dicht. Tijdens het fietsen, 2 rondjes van 6 km, kan ik zelfs verschillende deelnemers terug  inhalen. Nu oppassen voor de wissel en het juiste tempo zoeken tijdens de laatste ronde lopen van 1,8 km ,dan word ik gepasseerd door een andere deelnemer. Maar dat is dan wel de enigste die mij passeren kan in deze laatste halve kilometer, dan zet ik een laatste tandje bij en versnel voor het laatste stukje. Tot mijn genoegen klok ik af in 40 min, wat dikke 4 min beter is dan vorig jaar ondanks de liters water in mijn schoenen bij deze editie. Bij deze wil ik alle clubleden bedanken die mij hebben aangemoedigd, aan het kabaal te horen waren het er veel. Mijn gezin kwam tot mijn verrassing ook kijken maar ze waren te laat, omdat ik  sneller was dan ze verwacht hadden. Deze deelname kan ik met een positief gevoel meedragen en mijn knie heeft niet voor problemen gezorgd. Dus nu het volgende doel en dat is de zwemloop van Bilzen tot een goed einde brengen.

Philip

De uitspraak ! - 15 juli 2010

Maandag 5 juli kon ik eindelijk gaan zwemmen en om 1200 uur was ik aanwezig en het gevoel van terug te kunnen en mogen zwemmen was bevrijdend. Ik had mij voorgenomen om te oefenen op mijn keerpunten, het tuimelen ging redelijk goed maar het maakte mij echt kapot. Dus na 800m te hebben gezwommen (17min) besloot ik dat het genoeg was voor vandaag.

Deze week moest ik elke dag 20km fietsen van de kinesist wat ik zeer trouw gedaan heb en ondervond geen last van mijn knie. Donderdag zijn mijn vrouw en ik gaan fietsen in het golvende Haspengouw wat een mooie tocht was van 27km aan een  rustig tempo.

Vrijdag 9 juli was het de grote dag voor mij en had om 12 uur een afspraak met de specialist, deze vond dat de operatie goed gelukt was en dat de revalidatie ook spoedig verliep. Eigenlijk stond de brave man er van te kijken dat ik nooit zwellingen had aan mijn knie ondanks de grote scheur. Maar ja, den ene mens is den andere niet hé.

Nu luidt mijn opdracht van de specialist : lopen om te zien hoe ver ik kom en daar mee leren leven. Deze woorden zet de kinesist om in daden en dezelfde vrijdag heb ik mijn eerste kilometer gelopen op de loopband, wat goed ging en de dag erna waren er geen naweeën dus tot hier alles goed. Nu ga ik verder rustig opbouwen met de nadruk op rustig.

Philip

Onder het mes en revalideren maar! - 20 juni 2010

Dinsdagochtend 8 juni, ziekenhuis: ik schrijf mij in om 7u45 en mag naar de kamer, dan mag ik dadelijk het OP-hemdje aandoen en in bed gaan liggen. Vijf minuten later komen ze de bloeddruk nemen en mijn hartslag, bloeddruk is oké en hartslag bedraagt 47 slagen per minuut. Eigenlijk ben ik zelf verbaasd van mijn lage hartslag, een kwartier later brengen ze de medicatie om kalm te worden en mijn knie wordt geschoren. Een half uurtje later ga ik de OP in en 90min later ben ik terug op de kamer. Tegen drie uur komt de chirurg langs en zegt dat het normaal is dat ik pijn had bij het lopen want de scheur was veel groter dan men op de NMR kon zien. Tegen 16u00 kom ik thuis en dan maar een afspraak met de kinesist maken, woensdag kan ik al beginnen.

Elke dag vereer ik deze goede man met mijn bezoek, thuis doe ik zo goed mogelijk mijn oefeningen en probeer zoveel mogelijk te wandelen zonder te forceren. Vanaf zaterdag 12 juni mag ik 3x per dag 10min heel rustig fietsen wat ik zeer plichtsgetrouw ook doe.

Nu merk ik wel dat het elke dag beter gaat en denk er al eens aan dat ik normaal in Brugge zou meedoen.

Dus zaterdag 19 juni kan ik het niet laten en bel naar één van de aanwezigen in Brugge om te vragen hoe het gaat met de andere deelnemers en wens ze veel geluk en plezier toe in Brugge. Deze dag fiets ik voor de eerste keer 10km samen met mijn vrouw en dochter (6jaar) in de geweldige tijd van 1uur, alle begin is moeilijk. Zondagochtend 20 juni breng ik mijn zoon naar de triatlontraining en heb het toch moeilijk dat ik niets kan doen. In de namiddag fiets ik 17km in 50min zonder last te hebben en kijk er al naar uit om te zwemmen!

Hopelijk worden we snel beter!

Waarom triatlon? - 3 juni 2010

Na vele jaren stilstand heb ik besloten om terug aan sport te doen. Vermits lopen en fietsen niet meer lukte (wegens kniepijn), begon ik met zwemmen. Op een dag stelde een vriend mij voor om met de triatlonclub mee te trainen op woensdag. Ik kan u zeggen dat ik heb afgezien het eerste anderhalf jaar en toen begon ik de kriebels te krijgen om ook te fietsen. Dus maar een fiets gekocht (trek FX7.3) en geoefend, eens dat ging lonkte het lopen naar mij. Datzelfde jaar heb ik mijn eerste just4fun (Maasmechelen en Brasschaat) gedaan en één sprinttriatlon in Lommel. Toen zag ik de oproep in stop&go en na rijp beraad besloot ik mij in te schrijven. De grootste motivatie om mee te doen was om te leren trainen, want ik had de neiging om van de ene kwetsuur in de andere te vallen. Nu ben ik achter het raadsel van mijn kniepijn gekomen. Ja, 19 jaar hebben de geneesheren er over gedaan om de oorzaak van mijn kniepijn te vinden. In de loop der jaren en na vele dokters, één kijkoperatie en één NMR stelt de prof in Leuven vast dat het tussen mijn oren zit. Een andere stelt dan voor om mijn kortere been (2,8 cm links) door te zagen en zo te verlengen als het echt niet meer gaat. Nu ik terug ben begonnen met zwemmen & fietsen gaat het lopen ook beter, soms last en de andere keer weer niets. Nu had ik de doelstelling om dit jaar de 21km van Tongeren te lopen, mijn streeftijd was 2u15min. Aan de start stijgt de spanning, dan worden we gelanceerd en dan moet ik de hartslagzones proberen te respecteren. De eerste 5km in 25min, ik kan het niet geloven en we verlaten de stad, nu plaats ik mijn eerste versnelling,  op 7km slaat het ongeluk toe. Steken in mijn linkerknie maar ik besluit door te doen en laat het tempo zakken zodat het houdbaar is en uiteindelijk eindig ik in 1u59min met een hartslag van 135. Eigenlijk moest ik blij zijn met mijn tijd maar er zat veel meer in. De huisarts stuurt mij opnieuw naar de specialist. Deze zegt dat er waarschijnlijk niets aan te doen is maar neemt een NMR, tot mijn grote vreugde stelt men een scheur en kist in mijn linker meniscus vast. Deze scheur had men 4 jaar geleden ook vastgesteld maar ze was te klein om pijn te kunnen doen. Dan scheelt er toch niets tussen mijn oren en mijn bekken mag scheef blijven. Eigenlijk neem ik het niemand kwalijk want het zijn ook maar mensen die lange dagen maken en veel stress moeten hebben. Nu word ik op 8 juni geopereerd en dan maar hopen dat nog ik iets kan meedoen dit jaar. De 4 km zwemmen van Brugge tot Damme moet normaal te doen zijn maar een kwarttriatlon is dan weer iets anders. Het grootste gevaar schuilt er in dat ik te veel bij kom omdat ik veel eet als ik niets te doen heb! Nu maar rustig revalideren als de operatie geslaagd is.

Philip