VTDL - Vlaamse Triatlon & Duatlon Liga

Olympic distance Knokke - een zware strijd tegen mezelf – 8 september

Op 7 september zou ik mijn laatste triatlon van het seizoen afronden, namelijk de Zwintriatlon in Knokke, algemeen gekend als één van de meest sfeervolle en ludieke triatlons in België. De plaatsen om deel te nemen zijn zeer gegeerd en in een mum van tijd uitverkocht. Wij – als Over De Streep’ers – mochten vooraf inschrijven, zodat we zeker zouden kunnen deelnemen. ODS’er Griet moest jammer genoeg forfait verklaren, dus zouden Steven, Nancy en ik met 3 de uitdaging aangaan.

Ik had heel het seizoen uitgekeken naar deze finale, maar aangezien ik niet aan de 2 voorheen geplande ¼ triatlons had kunnen deelnemen door blessures en de daardoor opgelopen vertraging, was Zwin mijn eerste en enige ‘Olympic distance’ trialton (klinkt sjiek he?) dit jaar en keek ik er al minder naar uit. Ook de laatste trainingsweken had ik het een beetje laten hangen. Ik was het constante ‘in de prak liggen’ meer dan beu en wilde rust. Maar niets aan te doen: Zwin stond op het programma en ik zou de andere ODS’ers niet in de steek hebben gelaten.

Maar… UITERAARD zou ik Dillie niet zijn als ik niet vlàk voor de wedstrijd met een probleem te kampen krijg. En jawel, ook deze keer bleef ik niet gespaard. De avond voor de wedstrijd kwam ik uit mijn auto en voelde pijn in mijn heup. Een soort van geknelde zenuw pijn… De pijn werd hoe langer hoe erger en tegen ’s nachts was het onmogelijk om erop te liggen of mijn linker been te bewegen zonder ineen te krimpen van de pijn. Stretchen mocht niet baten… Ik durfde geen spierontspanners of pijnstillers slikken omdat ik vreesde daarvan te loom te worden voor de wedstrijd en hoopte dat het op miraculeuze wijze gewoon zou verdwijnen. Dit alles werd vergezeld van een bijhorend rothumeur en El Sjoesjoe die probeerde me wat op te vrolijken. Maar de volgende ochtend, na een helse, slapeloze nacht was de pijn niet weg, verre van… Niet wetend hoe dat zou evolueren, vertrok ik toch maar richting Moerbeke, waar ik met Steven zou carpoolen tot in Knokke. Daar ging ik half mank en gewapend met pijnstillers de gebruikelijke rompslomp te lijf: inschrijven, armen laten bestempelen, chip aandoen, gerief in de wisselzones leggen,… Deze keer lagen de wisselzones ver uit elkaar en moesten we in groep van de zone in Knokke, naar de 2^de zone in Sluis rijden. Opwarming dus… en dan kon het écht beginnen.

Zwemmen – 1000m is… lang!

Intussen ben ik een pro in het aantrekken van een wetsuit en met de Wetsuit Glide Spray die ik van Nancy leende, schuif je ook zó in je wetsuit. Hupla en dan in pinguïn-walk naar de start. In Knokke waren ze slim geweest. In plaats van iedereen op een paar seconden in’t water te zwieren op een hoop waardoor je ongelofelijk veel klop krijgt, waren er 3 rijen achter elkaar voorzien met een meter of 2 tussen. Zo verliep de start heel rustig. Het water was IJSKOUD, maar dat was snel vergeten na de startknal. De eerste 500m verliep redelijk vlot, op lastige schoolslagzwemmers na. Maar 1000m is lang… en na de boei in de helft van het parcours werd het mentaal een stuk zwaarder. Automatisch denk je: “Nu nog eens wat ik nu achter de rug heb…”. De laatste 500m zwierde ik alle techniek overboord en zwom ik als een ongeschoold, verzopen konijn verder tot ik eindelijk het trapje bereikte. En weg was ik naar de wisselzone…

Fietsen – BELACHELIJK is het woord:

De wissel ging vlot… dacht ik. Tot ik even later merkte dat mijn band met nummer aan mijn stuur hing te wapperen. “Doeme he!” Ik probeerde al rijdend het ding los te klikken en rond mijn nek te gooien en naar beneden te schuiven, maar ik hoorde de referee op de moto fluiten: “Afstappen juffrouw, je mag niet rijden zonder nummer.” Aaaargh, dus kwam ik tot stilstand, deed de band rond en vertrok opnieuw. Dat was het begin van wat hel op aarde zou kunnen zijn. Stayeren was verboden, dus was het ieder voor zich, beuken tegen de belachelijk harde wind die we zeker 80% van de tijd op kop hadden. Bij momenten ging je nauwelijks vooruit en voelde het alsof de wind zodanig in je wiel pakte dat je onderuit zou gaan. Na 5km begon mijn heup me parten te spelen. De pijnstiller was stilaan aan het uitwerken. Van de pijn en het onophoudelijk vechten tegen de wind werd ik WOEST. Ik hoorde mezelf roepen: “BELACHELIJK!! Die wind is BELACHELIJK!”. Nancy, die een beetje later uit het water was gekomen, stak me full force voorbij. Die had er moed in, zoveel te beter. Toen de referee op de moto voorbij kwam en riep dat we afstand moesten houden “10 meter is geen 5 meter” werd ik helemààl wild. En dat terwijl je al blij was als je niet omviel door stilstaand tegen de wind in te trappen als een gek. Wat dachten die @à!&# wel!! Dat je profijt had van de fietser op 5m van jou met die b e l a c h e l i j k e wind??? NOT! Ik bedacht dat triatlon en zeker vanaf ¼ voor volslagen lunies was en vroeg me de hele weg af waarom ik me hiervoor had ingeschreven. Ik heb 100 keer willen opgeven, maar koppig als ik ben, zette ik door. De glimlach die normaalgezien op mijn gezicht staat tijdens wedstrijden, had plaats gemaakt voor een moordlustige grimas die de toeschouwers schrik aanjoeg.

Bij de laatste kilometers kwam ik Steven tegen. Die vroeg even bezorgd hoe het met de heup gesteld was, waarop in alleen verbeten en nee knikkend kon antwoorden: “Ni goe… pijn… Ga maar door gij, ge bent goed bezig!”. En weg was hij…

Lopen – duidelijk mijn ding

Eindelijk in de wisselzone aangekomen, was het even wennen om terug met de voeten op de begane grond te staan. Ik moest een heel eind lopen met de fiets in de hand om tot bij mijn spullen te geraken. Die vond ik meteen, maar het wisselen van de schoenen leek een beetje in slow motion te gaan. Mijn benen waren hopeloos verzuurd en mijn tenen gevoelloos.

Ik begon te lopen en verrassend genoeg voelde in de pijn stilaan uit mijn heup wegtrekken. Ik had door de beweging het geheel weer los gekregen en de 10 laatste loopkilometers gingen me dan ook beter af. Even was ik teleurgesteld toen ik tot de constatatie kwam dat ik die ronde 2 keer zou moeten lopen, dat leek me veel langer dan 10km,… maar niet getreurd. Ik keek recht voor me uit en werd helemaal zen. Ik leek op dat moment eindeloos te kunnen blijven doorlopen aan dat tempo. Na een klein uurtje kwam de finish in zicht! Ik kon wel in mijn broek doen van blijdschap. Er kon zelfs 1 glimlach af voor de foto.

Resultaat:

Zwemmen (1000m): 00:26:19

Wissel 1: 00:02:55

Fietsen (45km): 1:49:42 (Ondanks die belachelijke wind dus toch bijna 25km/u)

Wissel 2: 00:06:48 (laaaange wisselzone)

Lopen (10km): 00:59:27 (Aan meer dan 10 km/u na die marteling? Nice…)

Finish time: 3:25:14

Zwin was een mentale strijd tegen mezelf. Ik ben mezelf een paar keer tegengekomen en heb het moeilijk gehad, maar ik ben tot het einde gegaan en ben achteraf gezien blij dat ik het gedaan heb.

Na ‘de hel van Knokke’, werden we nog opgewacht door de organisatie en kregen we nog even de micro onder de neus geduwd om enkele vragen te beantwoorden. De bevindingen van het driekoppige ODS team samengevat: Het was hard, het mooiste moment was de finish en we zijn blij dat het gedaan is en nu mogen luilakken.

Daarna bezegelden we ons ODS avontuur met een warme choco en een debrief van Stijn. We kregen tips mee voor de toekomst en praatten wat na over de hoogtepunten van ons avontuur.

Het seizoen is voorbij…

Bedankt aan El Sjoesjoe om mijn rothumeur te verdragen, aan Steven voor de kalmerende coaching en sturing ter plaatse (ik was bezig als een kieken zonder kop), aan de supporters ter plaatse, via sms en facebook voor de bemoedigende woordjes die veel deugd deden. Bedankt aan Stijn en de VTDL voor dit onvergetelijke avontuur en de vrienden die ik eraan het overgehouden.

Volgend jaar wordt iets rustiger, but you ain’t seen the last of me yet!

Mijn haat-liefde verhouding met de helm – 18 juli 2011

Op zondag 17 juli, nam ik voor de tweede keer deel aan de Just for fun duatlon in Kapelle Op-den-bos. We hadden vorig jaar veel plezier gehad en planninggewijs was het onmogelijk om dit jaar aan de triatlon deel te nemen, zoals oorspronkelijk wel de bedoeling was, dus koos ik ook dit jaar voor de duatlon.

Lopen (3km):

Samen met mijn maatjes Jess & Herman startte ik aan de eerste loopronde. De eerste kilometer kon ik de twee nog redelijk bijhouden, maar de volgende 2km zag ik de afstand steeds een beetje groter worden. No worries, ik was nog altijd mooi 12 km/u aan’t lopen, wat mijn vooropgesteld doel was. Na de loopetappe in de wisselzone zag ik Jess vertrekken en dacht ik: “Ik kan mee, ik hoef niet van schoenen te wisselen.” Dus nam ik mijn fiets en weg was ik… tot ik terug gefloten werd. Omdat mijn bak omgekeerd lag tegen de regen en mijn helm daaronder lag, had ik hem niet zien liggen en was ik zonder vertrokken. Aaaargh… de helm, ik heb er zowat een haat-liefde verhouding mee. Ik kwakte even mijn fiets neer, liep terug voor mijn helm en vertrok… Eindelijk… ;)

Fietsen (16 km):

Voor het fietsgedeelte had ik bedacht dat de ideale tactiek was: niet ‘oep maan bakkes’ gaan (hoewel ik dat minder in de hand zou hebben), niet van schoenen wisselen om tijd te winnen en stayeren bij een man nu het voor een keertje toegelaten was. Al gauw had ik mijn slachtoffer in de gaten. Ik zette een tandje bij om tot bij hem te geraken en vervolgens in zijn wiel te gaan hangen. Af en toe ging het wat te traag naar mijn goesting, dus probeerde ik halverwege de eerste ronde even in te halen en het kopwerk over te nemen, maar al gauw merkte in het voordeel van stayeren. Ik kreeg zoveel wind om tegen op te boksen dat ik na een minuutje het kopwerk maar weer doorgaf ;-) Thnx dude 136, you helped me out a lot! In de bochtjes geraakte ik mijn stayer-dude elke keer even kwijt. Note to self: oefen op bochten, u suck at that! Vooral toen we de 2de ronde inzetten, heeft het een paar laaaange minuten geduurd voor ik 136 weer beet had. Ik hoorde mezelf zeggen: “Wacht op mij dude!”.

Aangekomen in de wisselzone, bedankte ik – beleefd als ik ben - dude 136 voor het voortrekken en vertrok ik meteen volle gas.

Lopen (1,5km):

Het laatste stukje lopen ging blijkbaar nog steeds heel vlot. Mede door niet alles te moeten geven tijdens het fietsen (thnx again dude 136), waren de beentjes nog niet verzuurd en liep ik nog steeds ongeveer 12 km/u. Het was een eenzame 1,5km, want ik had bij de eerste 100 meter dude 136 al ver achter mij gelaten.

Aan de finish zag ik op het bord staan: 00:57:48. Say whaaaat??? Mijn optimistische pronostiek was 01:03:00. Dus ik was best tevreden :-D

Nabeschouwing: fietsen zonder clickpedalen gaat minder vlot dan ik dacht. Jammer van het tijdverlies door de helm. Verder was de tactiek niet slecht. ;-)

Hup naar de volgende uitdaging!

Oep maan bakkes again @ Kortrijk triatlon – 3 juli 2011

WAAROM??!!

’t Is toch écht élke keer opnieuw de vraag waar je de ochtend van een wedstrijd mee opstaat.

Uiteraard had ik de avond voordien mijn zakken al gepakt. Mijn checklist lag ook klaar om alles te overlopen voor vertrek. Dus vertrok ik om 7u richting Kortrijk met al mijn tria-tools… of dat dacht ik toch! Pas toen ik stond te grappen met de andere ODS’ers viel mijn frank: Ik was mijn helm vergeten! Whaaaaa!!! Bovenop de pre-race-stress, kreeg ik er dus may-not-be-able-to-start-after-2-hour-drive-due-to-stupid-helmet-stress.

Doel 1 werd dus: vind een helm en snel! Bij de infostand konden ze me niet verder helpen en er was ook nergens een stand te vinden die helmen verkocht. STRESS! Ik zag de titel van mijn blogpostje al: “1u41 over 114km naar Kortrijk met een gemiddelde van 68km/u, gevolgd door DNS wegens Dillie juuuuust being very Dillie.” Maar toen kwam ik de lieve mensen van de VTDL shop tegen. Zij informeerden even bij een kennis die niet deelnam of ze eventueel bereid was langs te komen om deze arme ODS’er met puppy oogjes en pruillipje uit de nood te helpen. En jawel, dat kon! Stress part 2 kon beginnen…

Ik legde met een beetje vertraging mijn gerief in de 2^de wisselzone en dan vertrokken we in groep naar de eerste wisselzone en tevens de start. Onderweg kregen we al een voorsmaakje van het heuvelachtige parcours: het zou geen makkie worden.

Zwemmen/worstelen:

Even later stonden we met z’n allen weer zenuwachtig te trappelen aan de zwemstart die op zich liet wachten. Deze keer moesten we allemaal inzwemmen tot aan de eerste boei, wat minder hectisch is. Aan de andere kant startten we deze keer samen met de mannen. Daar was ik minder scheutig op… Mannen stampen toch nog iets harder dan vrouwen :-s En ik kreeg gelijk. Net voorbij de helft van de zwemetappe werd ik getrakteerd op een stevige trap op mijn borstkast van een schoolslagzwemmende man. AUWTCH! Ik kreeg even geen lucht meer binnen en bleef ter plaatse trappelen om adem te happen. $@%¨!!??&#  to you man!!

Fietsen – hoogtes en laagtes:

Na de eindeloze worstelpartij, moesten we zelf uit het water kruipen. Geen uit-het-water-hijsers in Kortrijk. Grappig hoe snel je luxe gewend bent ;-) En hupla, ik was vertrokken met de fiets. De ene klim na de andere volgde elkaar op. Net wanneer je dacht het ergste achter de rug te hebben, volgde terug een gigantische bergop. Het voordeel is natuurlijk dat er ook mooie afdalingen waren, waar je dan even cruisend op adem kon komen. Heerlijk :-D Deze keer had ik ervoor gekozen om geen tijd te verliezen in de wisselzone en geen gps aan te doen. Ik wist dus de hele weg lang niet hoe ver ik stond, dat was wel lastig. Toen ik het einde van het fietsparcours naderde, klikte in beide voeten uit de pedalen, maar een paar meter van de lijn naar de wisselzone (waar je verplicht moet afstappen), hoorde ik mijn linker voet terug inklikken. NOOOOO! Ik geraakte geen tweede keer uitgeklikt en knalde tegen de grond. Grappig genoeg was mijn eerste gedachte: “nah, uitgeklikt”. Er werd me gevraagd of ik ergens pijn had. DUH, wat denk je nu zelf? But no time to waste, op naar de wisselzone. Daar aangekomen dacht ik: Is this my lucky day or what?? Nummer 20 stond op mijn plaats geparkeerd! $@%¨!!??&#  to you too biatch!! Dus kwakte ik mijn fiets gewoon op de grond en weg was ik.

Lopen – dieseltje op full speed

Ik startte met ietwat pikkende elleboog en been aan het loopgedeelte. Ik zou na de finish wel kijken hoeveel vel er tegen het beton was blijven plakken. De ademhaling tijdens de eerste paar honderd meters ging moeizaam, alsof ik maar 1 long overhad, maar dat beterde snel. Voorbij de helft kwam ik voor het eerst een ODS’er tegen: Griet, die heel sterk gezwommen en gefietst had. Het was even op de tanden bijten om haar bij te benen, maar het lopen ligt me blijkbaar wel, want daar win ik altijd enkele plaatsen, waar ik in andere disciplines eerder een aantal plaatsen verlies. Ik ben een dieseltje zeker? ;-)

Aangekomen had ik eindelijk tijd om mijn arm en been te bestuderen. Diagnose: Wat flinke schaafwonden en blauwe plekken op elleboog, scheen en bil. Daar ben ik binnen een weekje vanaf, op voorwaarde dat ik nu stop met de grond te kussen. :-D

Resultaat:

Zwemmen (500m): 11:26

Wissel 1: 02:26

Fietsen (17km): 39:45 (inclusief patat op de grond)

Wissel 2: 01:13

Lopen (3,5km): 16:50

Finish time: 1:11:40

Rekening houdend met mijn tottertje, de kletsen, de lastige 2^de wissel en het hel-parcours, heb ik mijn tijden toch nog verbeterd! *Proud*

PS: achteraf ontmoette ik heel kort nummer 20. Ze had eveneens een tottertje gemaakt en was best een sympathieke meid ;-)

Triatlon Retie - No ¼, possibly 1/8, fearing DNS  - 12 juni 2011

No Limit Triatlon Zwevegem - No DNF for this lady – 30 mei

29 mei: D-day, onze eerste officiële ‘Over De Streep’ wedstrijd van het seizoen, de No Limit Triatlon Zwevegem.

De vraag van de dag was: Zou ik kunnen deelnemen?  En zoja, worstel ik me ook door het loopgedeelte met mijn mankepootje? Of zal er “DNS” (Voor tria-leken: Did No Start) of “DNF” (Did Not Finish) achter mijn naam komen te staan?

Een gevreesd, maar hoopvol bezoekje aan de kinesist maakte al het één en ander duidelijk… het zou geen DNS worden. Wat er juist scheelde aan de mankepoot was niet duidelijk, maar kinesist Filip voelde geen breuken of scheuren (would’ve been strange anyway), maar wel wat vocht in het “weke gedeelte”. Dus: intapen die handel and off we go, richting Zwevegem!

Daar aangekomen, troepten de ODS’ers al snel samen. Stijn meldde ons intussen dat de ODS pakjes nog niet klaar waren (boohoo!), maar dat hij gezorgd had voor een alternatief: het échte Belgium pakje J

Onder het toeziend oog van coach Stijn, legden we ons gerief klaar in de wisselzone en wurmden we ons in de wetsuits. Om 13u mochten de dames starten, Steven moest nog een uurtje langer zijn zenuwen op de proef stellen. Eindelijk aan de kant van het water, werd ik vreemd genoeg rustig van het zenuwachtig gekwakkel van Griet en Nancy, die zich vandaag waagden aan hun allereerste triatlon EVER!

Dolgedraaide Griet was helemaal het noorden kwijt en vroeg zich op de kant af: “Moeten we NU pissen??”

Dillie in een deuk: “Neeeeee jong, straks IN het water he! Anders loopt het hier van uw benen uit de pijpen van uw wetsuit!!”

Griet in’t water: “Nu???”

Dillie: “Ja, nu!!”

Nancy: “Ik kan ni!”

Griet: “Goed drukken!”

En op deze hilarische noot: “KNAL”, starten dus J

Part 1: Zwemmen 750m:

Door mijn overwonnen openwatervrees in Geel, had ik vertrouwen in dit eerste gedeelte. Conditie- en ademhalingsgewijs ging het super goed, zoals voorzien, maar een paar meter verder (na wat kloppen van links, rechts en recht voor), leek het niet alleen heel traag te gaan, ik zwom ook altijd totaal uit de richting! Ik probeerde om de 5 slagen rechtdoor te kijken en moest elke keer bijsturen. Uit pure miserie begon ik zelfs bilateraal te zwemmen in de hoop dat dat zou helpen, maar in de plaats werd ik er door de glimlachende kajakkers op attent gemaakt dat ik een stuk moest terug zwemmen om ROND de boei te zwemmen. No shortcut for Dillie J

De zwemtijd had immens lang geleken. Ik dacht: nu moet ik een tandje bijsteken om dat geknoei goed te maken. Ik kon het al zwemmen ook niet laten al even te denken aan de 1500 meter die ons binnen enkele weken zouden opwachten in Retie.

In de wisselzone toegekomen, zag ik Griet. Leuk! Dan vormen we samen een mini peloton op de fiets!

Part 2: Fietsen 20km:

Zo gezegd, zo gedaan. Griet en ik wisselden wat kopwerk af. We merkten al snel dat de pittige heuvels en straffe wind het ons écht moeilijk zouden maken. Na de eerste vermoeiende ronde volgden er nog 3 :-s Ergens halverwege de 2^de ronde geraakte ik Griet kwijt. Ik bleef 20 à 50 meter achter haar aan hangen, maar kon haar niet meer bijbenen. Bij momenten gaf ik al wat ik in mijn lijf had, rechtstaand, bergop en wind tegen en haalde ik met moeite 15km/u. Aaargh!

Part 3: Lopen/doodgaan 5km:

Na de zware fietsetappe was het pas echt tijd om af te zien. Ik startte aan het loopgedeelte en hoopte dat mijn voet het zou uithouden, om te ontsnappen aan mijn eerste DNF. Zoals verwacht ging het moeizaam en werden het 5 pijnlijke kilometers. Ik sloeg er maar met moeite in 10km/u aan te houden, maar volhardde tot de bevrijdende finish. Nog smikkelend aan mijn appelsien, kreeg ik een micro onder de neus geduwd om te polsen naar het verloop van mijn eerste ODS wedstrijd en de volgende uitdaging. Enkele minuten later verscheen ook Griet met een veelbetekenende glimlach op haar gezicht en even later kwam ook Nancy in zicht, die heel blij was dat ze eindelijk klaar was en meer nog: dat ze niet laatste was J Well done!

Resultaat:

750m zwemmen: 18:36 (En dat ondanks al mijn nutteloos extra afgelegde afstand, toptijd :-D)

Positie: 25 ste

Wisselzone 1: 2:46

Iets meer dan 20 km fietsen: 46:57 (doodgaan)

Positie: 19 de (dus 6 ingehaald, yeuy!)

Wisselzone 2: 2:02

Lopen: 29:03

Positie: 21 ste (dus door 2 ingehaald, doeme toch, ik was een beetje aan’t sterven)

Finish: 1:39:21.

Gezien de omstandigheden (ingetapete voet, moordende hellingen en helse wind): mooi resultaat!

Uiteraard blijf ik zitten met de vraag tot wat ik in staat was geweest met 2 deftig functionerende voeten… But hey, we’ll never know.

Dikke merci aan de coach, supporters en fotografen van dienst!

LOST & WANTED: luck – 28 mei

Bij wijze van voorbereiding op de No Limit Triatlon Zwevegem die later op de week op het progamma stond, trokken we met een bende naar het ciruit van Zolder om er wat te racen. Naast het fietsen had ik nog enkele km loslopen op mijn schema staan en hartsvriendin always-in-for-a-run-Jess was het slachtoffer van dienst om die 6km mee af te leggen op... de parking van het circuit van Zolder!

Ik zie jullie al met de oogjes rollen en zeggen: "Duh, op een parking, tuurlijk is dat saai". Dat vonden wij ook, dus hebben we het loopje 1,5km ingekort en dat kwam me eigenlijk goed uit, want ik voelde wat pijn aan de buitenkant van mijn rechter voet. Ik had voor de verandering mijn oudere asics met steunzolen nog eens aangetrokken en vermoedde dat ik de steunzolen verkeerd had gestoken of mijn schoenen te hard had aangespannen.

De dag nadien voelde ik nog pijn bij het wandelen, maar veel minder, dus dat was goed. De dag erna nog minder... Tot ik de dag voor de wedstrijd voor mijn laatste losloopje vertrok. Een luttele 3 km om de beentjes los te gooien. En jawel, na de eerste paar meter begon het kreng al pijn te doen. Ik zette toch door om te kijken of het zou overgaan, maar dat deed het niet. Het werden 3 pijnlijke kilometers.

Ik kan niet deftig wandelen de dag voor de No Limit Triatlon Zwevegem!!!

Onze eerste officiële 'Over De Streep' wedstrijd nota bene! Aaargh :-s

What to do? Ik belde dus maar even de kinesist die gelukkig bereid was om op zondag ochtend te proberen mijn voet te fixen, in plaats van met vrouw en kindjes gezellig croissants te eten en warme choco te slurpen. Sorry Filip en 10000000 x thnx!

Dus heb ik naast mijn hele waslijst tria-materiaal nog 1 item extra in te pakken: a whole lot of luck!

Maaaaar, we laten het kopje niet hangen. De voet wordt gerepareerd en al moet ik over die streep KRUIPEN, ik zal erover geraken!

Bye bye evenwicht, hallo beton – 16 mei 2011

Triatlon Geel - Open watervrees voorgoed Foetsie? – 9 mei 2011

Antwerp 10 Miles – a milestone – 17 april 2011

Zondag 17 april stond ‘Antwerp 10 Miles’ op het programma. Zoals jullie eerder (zie lager) al konden lezen, vreesde ik een beetje voor die ellenlange afstand van 16km. Ik had nog nooit meer dan 13 km achter elkaar gelopen en hoewel ik de laatste trainingsweken vlotjes was doorgekomen, bleven de knietjes toch mijn ‘zorgenkindjes’.

To run or not to run the Antwerp 10 miles, that’s the question! – 4 april 2011

Op 17 april staan de Antwerp 10 miles op het programma. What was I thinking? Dat is 16 kilometer AAN 1 STUK lopen…

Deze week kreeg in mijn trainingsschemaatje toe.

Op de wishlist van coach Stijn staan naast fietsen en zwemmen, volgende looptrainingen:

Maandag: 10km

Donderdag: 8km

Zaterdag: 9km

Zondag: 12km

Totaal: 39km!!

Na mijn knieblessure van vorig jaar sta ik een beetje sceptisch tegenover mijn schema, maar zoals altijd: I like a little challenge J

Vorige winter liep ik een knieblessure op. De oorzaak is niet duidelijk, maar ik was 2 dagen na elkaar gaan lopen, eerst 8km en dan 13km. Dat deed ik terwijl er sneeuw en ijs lag en ik geef toe dat ik een beetje de clown heb uitgehangen ook (je bent na een tijdje bíjna uitgepraat over eten en dat is het resultaat). Na 10 km van die laatste training voelde ik een serieuze steek in mijn knie, maar we hadden nog 3km voor de boeg tot aan de auto, dus beet ik op mijn tanden. Thuis aangekomen was ik die knie al lang vergeten, maar toen ik een paar uur later door mijn knieën ging om iets op te rapen, dacht ik “JAWADDE”, rolde mijn broekspijp omhoog en daar was ze: de gigantisch opgezwollen knie.

Na een bezoekje bij de sportdokter die vaststelde dat mijn knieschijf teveel kon bewegen om normaal te zijn en dacht dat ik mijn meniscus had om zeep geholpen, volgde een MRI scan en het resultaat was: wat gekneusd kraakbeen. Had ik DAARVOOR 3 weken op krukken gelopen???

Deze week ga ik dus door, tot mijn knie me het signaal geeft het niet meer aan te kunnen.

ALS mijn knie deze week niet overleeft, komen de Antwerp 10 miles in de gevarenzone…

To run or not to run the Antwerp 10 miles, that’s the question!

Intro@Atriac

Deze week stond de eerste zwemtraining en tevens kennismaking met Atriac op het programma. Ook deze keer vertrok ik met een goeie portie onwetendheid op zak naar Wilrijk.

Ik las op de site hoe de baanverdeling zou zijn:

Baan 1 - Techniek en beginnende zwemmers

Baan 2 - Jeugd

Baan 3 - 400 meter boven 7:16

Baan 4 - 400 meter tussen 6:46 en 7:15

Baan 5 - 400 meter tussen 6:16 en 6:45

Baan 6 - 400 meter sneller dan 6:15

Say whaaaaat? In de traagste baan zwemmen ze tot bijna 2 minuten sneller dan ik? Oei…

Daar aangekomen werden Over De Streper Griet en ik ontvangen door een team sympathieke Atriacers.

“Kunnen jullie zwemmen?” werd ons gevraagd.

“Euh…. Tja… Wat is ‘kunnen zwemmen’ he? Een beetje wel.” was ons voorzichtig antwoord

Na 400m - nauwlettend in het oog gehouden – loszwemmen in de eerste baan (baan voor de newbies / groentjes / drenkelingen J), klonk het: “Dat is niet de eerste keer dat jij zwemt… ga maar naar baan 2.” Leuk, ik word toch al niet meer als beginneling geklasseerd. *Dillie Proud*. Hup naar baan 3 zou ik zeggen J

De training die volgde was anders dan ik gewoon was. We lagen met 7 in 1 baan… tel daar nog 4 kleine koters bij en het resultaat is: net een open water training = mensen zwemmen in je weg (en jij in die van hen J), je krijgt stampen uit je eigen baan én de baan ernaast, krijgt gigantische golven over je heen als je komt ademen en dus drink je af en toe een tasje chloorwater.

Na nog enkele technische tips in het kinderbad was het uurtje training al snel voorbij.

Kortom: leuk, leerzaam en voor herhaling vatbaar J

Zwemloop Wachtebeke 26/03: wet in and out – 28 maart 2011

Op 26 maart stond mijn eerste wedstrijd van het seizoen op het programma: de Aquatlon van Wachtebeke, wat zoveel betekent als: eerst zwemmen (deze periode van het seizoen is dat nog in een zwembad te doen) en daarna als een gek de loopspullen aanschieten om vervolgens compleet buiten adem de ziel uit uw lijf te lopen. Ik keek ernaar uit J

Ik dacht: 500m zwemmen en 5km lopen, easy peasy toch? Dat draaide anders uit…

Fase 1: 500m zwemmen

Het zwemgedeelte gebeurde in verschillende waves. Naar de vorige waves kijken, had niet bepaald een relaxerend effect, zeker niet toen ik zag dat mijn goeie vriendin Jess al snel in de problemen geraakte. Bij de 3^de wave was het mijn beurt om te sterven. Waarom zat ik toch zo vol zenuwen? Het was mààr 500 m zwemmen en 5 km lopen. Makkie!! … Of niet?

Weer spookte door mijn hoofd: “Waarom schrijf ik me telkens in voor wedstrijden? Ik ben het even kwijt.” Na enkele - wederom lange - seconden wachten in het koude water met de hand verplicht op de rand van het zwembad, ging het startschot. Zoals te verwachten was, hadden de zenuwen me de das om gedaan en was ik als een kip zonder kop vertrokken. Niet slim, want na de eerste 50 meter werd mijn ademhaling al zwaar en wist ik dat het heel moeilijk zou worden. Al bij de 3^de baan leek het alsof ik een poging deed om het zwembad leeg te drinken. Na 400m vroeg ik hijgend aan de ‘baanbewaarster’ of ik wel degelijk nog eens moest vertrekken. “Ja ja” klonk het vrolijk… Nog 100 meter later mocht ik me dan eindelijk uit het water hijsen, wat blijkbaar ietsje vlotter leek te lukken dan bij sommige andere, gestrande dames.

Deze proef tikte ik af op 11:39, wat in vergelijking met de zwemtest 1 week geleden 17 seconden sneller had moeten zijn. Dat is dus wat stress me gekost heeft J

Fase 2: 5km lopen… + 0,5 om het af te leren

Na het uitputtende gevecht met het water, wandelde ik naar de wisselzone i.p.v. te lopen om op adem te komen. Met mijn nieuwe lock laces schoot ik snel mijn schoenen aan, maar de broek met ietwat te nauwe pijpen om er gewoon in te springen, was niet de beste keuze. Ah well… een minuutje meer of minder… J

Meteen nadat ik begon te lopen, kreeg ik te maken met een klotsende maag en giga-steken in mijn zij, waardoor ik zo krom als een banaan liep. Zelfs lopen met gestrekte armen en gebalde vuisten bracht geen soelaas.

Na de eerste ronde van 2,75 km trok de stekende pijn stilaan weg en kon ik ‘volle gas’ geven! De laatste km kreeg ik er zelfs nog een sprintje uit geperst! De werkelijke afstand van het loopgedeelte bleek uiteindelijk een halve km langer dan aangekondigd en dus finishte ik op 46:56 met de originele aankondiging: “Odile Desbeck komt aan, van het ‘Over de finish geval’ van de VTDL”… Over/onder/voorbij/vlak-naast de Streep/finish/witte lijn/inzakkende-finish-boog: whatever J

Conclusie: Niet wat ik gehoopt had, maar zeker niet slecht. Volgende keer doe ik het beter!

Note to myself: CALM DOWN! Dan verloopt alles vlotter. En verder zal ik nog hard mogen oefenen op het zwemmen, wat voor mij duidelijk het pijnpunt is.

Volgende doel: Antwerp 10 miles. Yiha!

Conditietesten en het eerste interview. Zon en humor inclusief! – 21 maart 2011

Net als de eerste keer, stonden we om 10u klaar in’t Sportkot te Leuven, deze keer om conditietesten te ondergaan. De ene was al wat frisser dan de andere. Arme Griet, die was zo ziek geweest dat ze na 2 weken training een opgelegde pauze moest inlassen en tijdelijk geen teen in’t zwembad mag steken. Testen afleggen zat er voor haar niet in, maaaaaar dat betekent wel dat ze van haar off-pool-time gebruik heeft kunnen maken om onze smoelkes in volle actie op beeld vast te leggen. Ik ben benieuwd naar het resultaat!

Eerste opdracht: de zwemtest

Na wat opwarmen en technisch bijsturen was het tijd om zo ver mogelijk te zwemmen op 20 minuten tijd. Ik had niet echt een idee van hoe ver ik zou geraken, dus besloot ik gewoon zo gecontroleerd en regelmatig mogelijk te ‘gaan met de banaan’ zonder zelf te tellen. Het typische “vrouwen kunnen 2 of meer dingen tegelijk” is jammer genoeg niet aan mij besteed. Ik doe liever 1 ding goed dan dat ik weet hoeveel lengtes ik zwom en daardoor half het zwembad uitgedronken heb J Mijn enige referentiepunt was de meeting die Iron Girls-coach Joost gedaan had op 400m en dan kwam ik uit op iets rond 9min 35sec (weet niet meer exact). Na 20 (lange) minuten viel het verdict: 880 meter! Dat is toch al een tijdswinst van een halve minuut op 400m en een volle minuut op 800m (en zelfs iets meer, want je moet de vertraging door vermoeidheid eigenlijk ook tellen)!

Bij wijze van korte pauze, hebben we na het zwemmen even de agenda’s samen gelegd om de ODS wedstrijdkalender op te stellen.

Mijn wedstrijdprogramma zal er grosso modo zo uitzien:

- 26 maart: zwemloop Wachtebeke

- 17 april: 10 miles Antwerpen

- 8 mei: 1/8 Geel

- 29 mei: Sprint Zwegem of Brasschaat

- 19 juni: 1/4 Retie

- 3 juli eventueel nog 1/8 of 1/4 Kortrijk

- 21 juli: 1/4 Kapelle-op-den-bos

Verder wachten we nog even de vorderingen af, mogelijke opties na de 21^ste zijn:

- 14 aug: Lommel of 21 aug Wommelgem of Steratlon

- 28 aug: 1/4 Viersel (hoewel te dicht tegen Zwin)

- 7 sept: 1/4 Zwin Knokke

Leuk, zo een overzichtje van wat je te wachten staat J

Tijd voor de looptest!

De bedoeling was na elke ronde van 400m op een atletiekpiste 2 seconde te versnellen gedurende 8km. Na elke ronde een rustpauze van 1 minuut om aankomsthartslag en vertrekhartslag op te meten. Om af te sluiten daarna nog eens 1000m alles geven. Tegen dan waren mijn benen hopeloos verzuurd, waardoor ik niet vooruit leek te geraken en mijn hartslag niet meer zo hoog kreeg als de laatste ronde ervoor.

Toegegeven: ik was als een gek vertrokken, ookal had Stijn ons aangeraden dat niet te doen J Daarna dook de hartslag verrassend snel terug naar beneden.

Benieuwd welke invloed deze testen zullen hebben om de volgende schemaatjes ;-)

Gedaan met afzien, nu interview!

Bij de laatste loopmetertjes was ondertussen VTDL lady Sofie ons komen vergezellen. Zij heeft eerst onze door de zon en inspanning rode koppies kunnen aanschouwen (ok ok vooral mijn koppie was rood en is dat nog steeds), om daarna elke Over De Streper apart te interviewen voor het magazine ‘Stop & Go’.

Haar eerste indruk van de ODS lichting dit jaar: Leuke, spontane groep, waarin iedereen het heel goed met elkaar schijnt te kunnen vinden. Er wordt serieus wat afgelachen. --> CORRECT :-D

Tussen de soep en de patatten leerden we ook nog even beide wielen van het racemachine uithalen en correct weer insteken en een band vervangen. Poepsimpel, zo blijk!

Over de Streep – Einde week 3 overleefd – 15 maart 2011

Het moeilijkste aan triatlon? Planning!

Dillie steekt een eerste streep over: de startstreep - 21 februari 2011

Zaterdag 19 februari, op het programma: de eerste ‘Over de Streep’-ontmoeting. Dit is de dag waarop Coach Stijn en zijn 4 ietwat zenuwachtige poulains voor het eerst de koppen samen steken om aan het triatlon avontuur te beginnen.

Nu rest ons alleen op ons persoonlijk schemaatje te wachten en dan kunnen we écht van start gaan! Ik kijk er enorm naar uit!