VTDL - Vlaamse Triatlon & Duatlon Liga

Marathon Amsterdam 17/10/2010 - 2 november 2010

De weken voor de marathon waren compleet anders verlopen dan in de voorbereiding van mijn eerste marathon vorig jaar. Toen had ik een schema uit een boekske gebruikt, nu was dit een schema van Stijn.

Het volume was stukken minder: toen was mijn zwaarste week 117 loopkilometers waard, nu “slechts” 75. Bij Stijn was er dan wel veel meer plaats voor kwaliteit en rust. Dit maakt je langs een kant onzeker (is da wel genoeg?), maar langs de andere kant ook rustig (de Stijn weet wel hoe het moet zeker!).

Zondag stond ik dan ook vrij relaxed aan de start in het Olympisch stadium. Om 9u45u het startschot en weg waren we. Direct in mijn ritme en de kilometerkes vlogen allemaal voorbij aan 4m05s/km. In de eerste kilometers liep ik mee met Simon Vroemen, maar na een tijdje moest hij me toch laten gaan ;-) Eerste helft doorgekomen in 1u27 en voelde me nog zeer goed. Op de terugweg langs de Amstel stond er toch een vrij koude wind tegen, dus een negatieve split zag ik niet meer echt zitten. Zoals iedereen wel weet wordt de marathon gelopen in de laatste 10km. Vanaf toen was het niet meer optellen, maar aftellen. In het begin van deze laatste kilometers kon ik nog vrij goed tempo houden (4m15-4m20/km), maar de laatste 4 kilometers was het echt vechten tegen de krampen en pijn in de benen. Gelukkig wist ik toen al dat ik het zou halen ook al liep ik minder dan 12km/u en ben dus rustig blijven verder lopen. En plots was daar Simon Vroemen weer, die me er deze keer onverbiddelijk vanaf liep. Binnen in 2u58m13 en een schitterend PR op de marathon. Maar liefst 15 minuten sneller dan Rotterdam vorig jaar!

Bijgevoegde link geeft een mooi beeld van de wedstrijd.

Slotconclusie: ik kan dit ODS-verhaal aan iedereen aanbevelen, maar weet ook dat je veel geluk moet hebben er bij te mogen zijn, dus grijp jullie kans in 2011!

David

Triatlonweekend Mechelen 18 & 19 september - 15 oktober 2010

Ben reeds zaterdag de sfeer in Mechelen gaan opsnuiven tijdens de business triatlon.

Eindelijk konden de kids eens voor mama supporteren die het fietsgedeelte voor haar bedrijf op zich nam en dit met verve heeft volbracht.

Haar commentaar achteraf: “Voel niets aan de benen!”, waarop ik zei dat ze dan harder had moeten fietsen. Dit wou ze niet uit compassie voor haar metgezellen in de fietsgroep, omdat die in het begin veel kopwerk verricht hadden. Tja…. niet iedereen beschikt over dezelfde competitiegeest ;-)

Zondag was het dan terug mijn beurt om de 3 onderdelen “ononderbroken” af te werken. Een nieuwigheid voor mij in deze race was het stayeren.

Een andere “nieuwigheid” was voor mij de watertemperatuur, die slechts 16°C bedroeg. Erin springen en effekes serieus naar adem happen. Acclimatiseren noemen ze zoiets volgens mij!

Voor de rest hetzelfde verhaal als alle andere keren… de snelste zwemmers waren ook hier weer een 11-tal minuten voor mij uit het water. Denk dat ik deze winter heel wat zwemuurtjes ga spenderen.

De transitie was oké: geen tijd verloren met mijn wetsuit. Misschien leer ik het dan toch ooit! ;-)

En dan het stayeren: direct in een omvangrijke groep terecht gekomen waar serieus werd doorgereden. Stijn had gezegd dat ik mij moest wegsteken in de groep en nog eens flink uithalen bij het lopen, maar vond dat ik toch mijn steentje moest bijdragen. Dus nam ik de groep op sleeptouw, maar net iets te lang naar mijn mogelijkheden, want toen ik me liet uitzakken in laatste stelling om wat te drinken, liet ik onmiddellijk een gat vallen en kreeg het niet meer toe. Op zo een moment zie je de groep gewoon gestaag wegrijden en we waren nog maar een 10-tal kilometer ver. Ik kwam dus helemaal alleen te zitten en mijn tempo zakte verder weg. Na een tijdje kwam er een 3-tal voorbij waar ik dan terug bij kon aansluiten. Met een groepje van 4 kan je je al helemaal niet wegsteken en heb dus iets teveel energie verspeelt naar mijn goesting. In de uitslag zag ik dat we een kleine 2 minuten verloren waren op de eerste grote groep.

Het lopen verliep ook zoals anders… nog veel atleten kunnen oprapen, hoewel ik op het einde toch wel mijn hamstring en kuit voelde opspelen. In ieder geval kan ik met een 53ste looptijd op een 300-tal deelnemers zeer tevreden zijn.

Eindtijd was 2:23:26 en een 93ste plaats. Ben dus met een positieve noot kunnen eindigen in mijn eerste triatlonseizoen.

Natuurlijk ben ik grote dank verschuldigd aan de VTDL (Stijn, Sofie, …) en mijn familie natuurlijk.

De sportieve planning heeft nog 1 milestone openstaan: de marathon van Amsterdam (17/10) en daarna is het “rust”-tijd en eens goed nadenken hoe het volgende seizoen eruit zal zien: Zou ik me al eens aan de Ironmanafstand wagen of misschien toch nog even wachten? Wat zeker zal gebeuren is veel werken aan zwemmen en fietsen!

David

1/4 TND Viersel - 6 september 2010

Normaal gezien zou ik zeggen: "What happens in the Kempen, stays in the Kempen", maar voor een keer laat ik jullie mee genieten of toch beter afzien in de Kempen.

Ik dacht dat ik in Brugge en Lommel mijn portie wind al wel gehad had, maar Aeolus dacht er duidelijk anders over. Hij had ons bedacht met een W/ZW wind van een 4-5 Beaufort.

Natuurlijk heb je hier tijdens het zwemmen weinig last van. Het typisch heroïsche startgevecht was ook hier weer van de partij. Het zwemmen verliep voor de rest vlot. Allée, naar mijn normen dan toch. Nummer 1 was "slechts" 7 minuten eerder aan land geklauterd (hoe doen die mannen dat toch?) met de hulp van een menselijke band die je langs een schuine ramp omhoog trokken. Eenmaal boven was je natuurlijk wel weer op jezelf aangewezen...

Vlotte wissel, kreeg deze keer zelf mijn wetsuit uit en dan 't fietske op en geven... da "geven" ging goed tot ik op de dijk arriveerde. Dan was 't vollen bak wind op de kop en de snelheid begon tot zakken richting 30km/h en ja... ook sommige stukken eronder... zucht...ja ook hier nog serieus wat werk.

Vooral omdat ik dacht deze verloren tijd te kunnen recupereren door de bochten scherp aan te snijden... gevolg: yep, den decor in... gelukkig maar een klein afzonkske maar onmiddellijk stoppen was uit den boze, want dan lag ik er zeker. Rustig laten uitbollen, uit de klikpedaaltjes en te voet terug naar boven. Gelukkig kwam nu de terugweg met wind in de rug en dat was plezant cruisen natuurlijk. Nog een rondje fietsen met de hierboven beschreven taferelen, behalve het uit de bocht vliegen en dan kon ik aan het lopen beginnen, waar dan de inhaalrace kon beginnen.

Goed gelopen, dacht zelfs na 1 rondje reeds dat ik over de streep mocht, maar heb mezelf dan toch kunnen corrigeren om nog het 2de rondje te doen. Binnen in 2:20:09 en dus weer zeer tevreden. Das precies of dat hier niet ophoudt met tevreden zijn... kzal maar zwijgen zeker.

Mijn eerste seizoen loopt bijna ten einde met nog 1 triatlon (Mechelen 19/9) en afsluitend nog een marathonneke (Amsterdam 17/10).

De trainingen beginnen nu ook al meer gericht te worden op de marathon. Vorige week reeds 70 loopkilometers achter de kiezen en om te relaxen nog wat zwemmen en fietsen ;-)

David

Trainen voor "Ouders zonder tijd" - 27 augustus 2010

Ja, ik dacht zo: als al die mensen die al een beetje achter de potten hebben gestaan een kookboek mogen uitbrengen of iedereen die al eens een vod heeft vastgehad een huishoudboek mag uitbrengen, dan wordt het hoog tijd dat ik een boek over trainen uitbreng...

Ondertussen heb ik toch al een aantal maanden praktijkervaring achter de rug en ik wil jullie niet onthouden hoe het ouderschap perfect verenigbaar kan zijn met noeste trainingsarbeid. U ben benieuwd? ... Awel, hier volgen enkele tips uit het leven gegrepen.

Alles steunt op een aantal trainingen die NIET extra gepland hoeven te worden:

1. de "kinderen naar bed" training

Ideaal scenario is wanneer u over 2 tot 3 kinderen beschikt. Indien niet, gelieve elk ontbrekend kind te vervangen door een zak cement.

Start door op een willekeurig avondlijk tijdstip (bij voorkeur vroeg genoeg, zodat u ook nog iets aan u avond heeft om te trainen welteverstaan) te roepen: "bedtijd!". U zult merken dat dit steevast beantwoord wordt met "Ik ben nog niet moe!". Vervolgens gaat u tot actie over en neemt kind 1 in de linkerarm en kind 2 in de rechterarm. Indien u over 3 kinderen beschikt dan dient het oudste kind zich aan uw nek vast te klampen. De kinderen worden getild met een rechte rug en u zakt door de benen. Doe dit langzaam en de beentjes worden reeds flink getraind.

De oefening bestaat erin zich op een correcte manier de trap op te begeven. Iedere trede controleert u uw rompspanning. Een kleine variatie op deze oefening bestaat erin de rolbeweging hierin te verwerken door alternerend de kinderen naar links en rechts te bewegen. U kinderen zullen denken dat dit een spelletje is, maar vergis u niet. Indien deze oefening correct wordt uitgevoerd dan zal u dit voelen.

Het aantal herhalingen wordt bepaald door het aantal keren u de kinderen laat "ontsnappen".

2. de "vang het konijn" training

Deze training vergt de aanschaf van 1 slash meerdere konijnen. Vermits u een voorbeeldige ouder bent, bouwt u een verblijf voor deze donsjes van voldoende grootte zodat ze vrijelijk kunnen bewegen. De kinderen zullen het uitermate plezierig vinden regelmatig bij hen te vertoeven. Voorwaarde is wel dat u een aantal constructiefouten voorziet bij voorkeur ter hoogte van de ingang.

Telkenmale de kinderen er genoeg van hebben, zullen ze deze constructiefouten u "ter oge" brengen, want reeds na enkele minuten loopt er plots een/meerdere kleine haarbal(len) door de tuin. Nu kan de training aanvangen. Na een korte opwarming waarbij u zich begeeft naar de plaats "delict", zal u het konijn proberen te vangen door een aantal korte versnellingen te placeren. Tussen iedere mislukte poging wordt er rust voorzien door het dier traag te benaderen, waarna de volgende versnelling plaatsheeft. Duur en aantal herhalingen van deze "interval" training wordt bepaald door het aantal en de fitheid van de konijnen.

Leuk is ook om deze training als groepstraining aan te vatten.

3. de "pretpark" training

U kent dit wel. Tijdens de zomer gaat u 1/meerdere keren naar een pretpark of dierentuin. De bedoeling is dat dit een halve/hele dag evenement is, zodat we meer op het duurvermogen kunnen werken alsook in nog grotere mate op de mentale weerbaarheid.

In het begin van de dag zal nog niet het duurvermogen onder druk komen te staan, maar de mentale weerbaarheid en wedstrijdpsychologie worden onmiddellijk getest. De kinderen zullen u overdonderen met allerlei spannende en nieuwe dingen en zullen dit ook waarschijnlijk allemaal tegelijk doen. Belangrijk is hierbij uit de talrijke informatie het essentiële uit te distilleren. Te vergelijken met je wedstrijdvoorbereiding: hoe is het zwemparcours, hoe zien de transitiezones eruit, in welke rij staat mijn fiets, enz.

Naarmate de dag vordert zal ook meer en meer het duurvermogen getest worden op het ogenblik dat het eerste kind vraagt:"Papa, mag ik op uw nek?" Het zal ook niet lang duren voor kind 2 u vraagt wanneer hij of zij op uw nek mag zitten, want kind 1 heeft reeds X tijd op uw schouders doorgebracht. Probeer hier ook steeds de juiste houding na te streven, want de dag duurt nog lang...

4. de "kinderzwem" training

Deze training voer ik regelmatig uit op woensdagnamiddag en is er een waar de variaties oneindig zijn.

- Kinderen in het water gooien, lijkt me de perfecte training voor hoe men de fiets dient te behandelen wanneer men plat rijdt tijdens de wedstrijd... of misschien toch niet

- Zwemmen met kinderen aan de schouders zijn een perfect zwemkrachttraining

- Met kinderen aan de armen kan men perfect een aquajogging doen

 Ziezo, hopelijk hebben jullie hier iets aan. Ondertussen experimenteer ik mijn boek verder vol ;-)

Train ze,

Nonkel David

Triatlon Lommel - 11 augustus 2010

2 weken had ik tussen Antwerpen en Lommel… het was in ieder geval leuk om eens te ontdekken of ik 2 weken na een piekmoment hier nog eens een piekske aan kon toevoegen.

De voorbereiding was 1 week niets en 1 week “iets”, maar ik moest dan maar teren op mijn huidige conditie.

Mijn 2de kwartafstand na Brugge en ik wou wel eens weten of ik mijn tijd kon verbeteren. Stijn zei wel dat je dat allemaal niet kunt vergelijken omwille van parcours, omstandigheden en zo meer, maar ja, ik zie graag vooruitgang…

De wedstrijd dan:

Voor de eerste keer geen start in waves en dus allemaal op een hoopje, letterlijk dan, want zo een kanaal is niet zo breed. Het blijft toch altijd iets speciaal, zo’n zwemstart: vollen bak vertrekken, stampen, maar vooral gestampt worden, trekken, maar vooral getrokken worden, … zigzag zwemmen… teveel naar de oever zwemmen en in de onderwaterflora eindigen… net zoals andere dingen een afwijking hebben, heb ik een afwijking naar rechts. Als ik denk dat ik rechtdoor zwem, dan ben ik nog naar rechts aan zwemmen. Maar het blijft nog steeds het zwakke onderdeel. Deze winter toch maar eens zwemles overwegen.

Eenmaal uit het water het traditioneel gevecht met de wetsuit, dat ik deze keer opnieuw verloor. Terug moeten vragen om de rits open te trekken. Volgens mij een niet veel gestelde vraag, want die brave man wist eerst niet wat ik bedoelde en toch wel wat tijd verloren voor ik op de fiets kon springen.

Op de fiets was het plan niet trager te rijden dan in Antwerpen en vol overgave kwam ik het centrum van Lommel binnengereden. De eerste bocht ging het al mis. De natte kasseien waren duidelijk een schaatsbaan geworden en al slippend belandde ik in de nadar. Gelukkig kon ik me overeind houden en de race verder zetten. Iedere passage in het centrum ging dus in een slakkegangetje. Op het lange rechte stuk naast het kanaal was de wind ook weer goed van de partij alleen in de verkeerde richting. Stijn had dus gelijk over het parcours en omstandigheden…

De 2de wissel verliep goed en de eerste kilometer zat ik in het spoor van een atleet die een rondje voor lag. Daarna mijn eigen tempo gelopen en nog wat volk opgeraapt. Het is toch wel leuk dat je door een goed loopnummer nog heel wat volk kan inhalen: “goe voor de moral”.

Binnengekomen in 2:21:56 en terug zeer tevreden over de progressie die ik nog steeds maak.

Volgende wedstrijden:

Kwart Viersel (29/8)

Kwart Mechelen (19/9)

Marathon Amsterdam (17/10)

David

Antwerpen Ironman 70.3 - 27 juli 2010

Vroeg genoeg vertrokken thuis, want op de plannekes was toch te zien dat er behoorlijk wat afstand af te leggen was tussen parking (bij transitie 2), inschrijving en zwemstart. Vandaar dat de meesten zich precies gisteren al aangemeld hadden, maar gene paniek! Na inschrijven verder naar de zwemstart waar traditioneel de fietsspullekes worden geëtaleerd. Hier begon ik mij toch weer af te vragen wat ik hier kwam doen: veel materiaalfreaks, rondvliegende helikopters en zelfs een bootje met camera. Natuurlijk weet ik ook dat die niet voor mij kwamen, maar ik was toch direct geïmponeerd.

Ik startte in wave 4 en was blij dat ik toch een wetsuit mocht aandoen (drijft toch beter) ondanks de zeer aangename watertemperatuur.

Het zwemmen vond ik echt een gevecht (volgens mij is waterpolo hierbij een sport voor j**etten), waarbij ik dikwijls duels verloor; maar ook af en toe eens won ;-)

Eens “ter land” : deze keer vlot de wetsuit uit (na specifieke training op dit onderdeel…) en hup de fiets op. Een korte aanloopstrook op linkeroever; waarna het “kickmoment” van de dag volgde: de afdaling van de Waaslandtunnel… 63km/u en mijn grootste verzet was nog te klein! Het fietsen verliep verder heel goed. Voeding was puur vloeibaar, maar was iets teveel gel aan het drinken in verhouding tot water. In de 2de ronde kwam de wind iets harder opzetten en het gemiddelde ging wat naar beneden; maar geen erg want het lopen moest nog komen en dat is in principe mijn beste discipline.

Bij het lopen zat het direct goed, heb zelfs na de eerste kilometer afgeremd omdat ik boven de 15km/u aan het lopen was; maar na 6 km had ik het zitten: mijn maag was plots een baksteen en heel mijn buik verkrampte. Direct snelheid teruggeschroefd en de verdere 15km afgelegd aan de snelheid waar de pijn nog net draaglijk was.

Toch zeer tevreden over de streep gekomen in 4:52:27 en een polleke geschud met Marc Herremans. Schitterend gewoon!

Gevoel achteraf: niet supervermoeid en dus worden de verwachtingen voor mezelf wat aangescherpt… maar eerst toch een weekske rust. Eens zien of me dat lukt zonder dat het begint te kriebelen.

Volgende wedstrijden:

Kwart Lommel (als er genoeg inschrijvingen wegvallen) en anders kwart in Viersel

Slukes,

David

Aanloop naar Antwerpen - 14 juli 2010

Na Brugge dacht ik dat er wel een relaxed weekske in zat, maar neen hoor. Stijn wou van deze voor-vermoeidheid gebruik maken om mij nog wat verder af te matten. Dankuwel hiervoor.

Eerst even aanvoelen hoe het met de vermoeidheid zat: een korte regeneratieloop gelukkig zonder last van de benen, dus groen licht voor Stijn om de rest van de week nog duchtig op te vullen met heel wat kwantiteit en kwaliteit.

De week erna nog een beetje meer op de gaspedaal en de trainingsarbeid werd gestaag opgedreven met als apotheose een fietsweekendje in de Vogezen om de fietskilometers verder op te drijven.

Had zelfs het gevoel dat ik deze 2de opbouwweek beter verteerde dan de eerste, ondanks de stijgende temperaturen.

De rustige looptrainingen werden daardoor om 6 uur ’s morgens afgelegd en de intensieve looptrainingen na 8 uur ’s avonds. Fietsen bij warm weer vind ik niet zo erg en zeker niet in de schitterende Vogezen. Dat was gewoon genieten!

Enigste spelbreker was de nachttemperatuur, niet zozeer voor mezelf, maar wel voor de kids en uiteindelijk dan toch voor mezelf, maar gelukkig kwam er toch een relatief rustige week aan.

Ook de vakantieperiode maakt de planning er niet gemakkelijker op: de afstemming “welk kind zit waar en moet op welk moment afgezet en ja ook terug opgehaald worden” leidt in mijn chaotisch bestaan soms tot onvoorziene omstandigheden. Gelukkig wordt mijn persoonlijke agenda niet door mezelf beheerd en komt alles wel op zijn pootjes terecht.

En dan nu de laatste rechte lijn: deze week nog wat prikkels hier en daar en over een dikke week is het zover: den halve in Antwerpen… ik ben er klaar voor, denk ik dan toch ;-)

Ben voorlopig nog druk aan het uitvissen hoeveel en wat te eten/drinken op de fiets en welke tempos ik denk te kunnen aanhouden, maar hier zal ik jullie niet verder mee vervelen.

Tot de 25ste…

Slukes,

David Clijsters

Verslag Brugge - 21 juni 2010

Ik was niet voor niets mijn zonnecrème vergeten op mijn materiaallijstje te zetten. 't Was gewoon niet van doen. Frank had ons nochtans gewaarschuwd, maar je hoopt dan toch nog ergens in een lokaal microklimaat te belanden waar de zon schijnt en het compleet windstil is. Niet dus!

We hadden afgesproken aan het standje van de VTDL waar we ons triatlon-kostumeke met onze naam erop (gelijk d'echten) plechtig in ontvangst mochten nemen en hiervan de nodige bewijslast op de gevoelige plaat werd vastgelegd.

Vervolgens naar de check-in waar onze boardingdocumenten (geel bandje, groen bandje, stickers, nummer, badmuts) werden overhandigd. Bij het boarden in de transitiezone werd ik door de plaatselijk douanier er terecht op gewezen dat het bandje van mijn fietshelm te los zat. Vastzetten dus! Gelukkig hadden ze niet gezien dat ik teveel vloeistof in mijn handbagage had gestoken.

Nu kon dan eindelijk de voorbereiding beginnen: fiets aan de "baar" hangen en netjes mijn etalage bouwen naast mijn fiets, precies gelijk op de rommelmarkt. Alleen gaat het hier over de toch wel dure "rommel" als ik dat zo allemaal bekeek. Dan wetsuit aan en naar de zwemstart.

Onderweg naar de zwemstart een zoveelste fikse stortbui en ik vreesde dat mijn zorgvuldig ge-etaleerde schoenen en kousen wel eens nat zouden kunnen worden, maar er was geen weg terug. Vandaag was "D-day"!

Ik start in wave 10 en het plan was om rustig te zwemmen. Dit lukte aardig. Op voorhand had ik wel een beetje schrik om overzwommen te worden en vervolgens niet meer in het ritme te komen, maar mijn supporters vertelden mij achteraf dat ik de "overzwemmer" was. Hierbij mijn excuses aan de collegae van wave 10 die hiervan slachtoffer geworden zijn. Ga dus nog wat verder moeten werken aan de "rechte lijn".

Transitie 1 was een ramp: liggen klungelen om mijn wetsuit open te krijgen en uiteindelijk een van de helpers gevraagd om de rits los te maken. Merciekes!

Hup de fiets op en weg. Na een eerste bochtig stuk, kwamen we op een stuk naast het water waar de wind schuin van rechtsvoor kwam. De windvlagen waren soms zo hevig dat ik bijna in de kant werd geblazen. Toch goed tempo kunnen rijden zonder in de "rode zone" terecht te komen. Na een tijdje reden we van het water weg tussen de weilanden met de wind pal op de kop. Ik stond bijna volledige stil, maar gelukkig waren er die nog stiller stonden. Eens dit overwonnen kwam er een stuk waar de wind meer schuin achter stond tot in Brugge.

Transitie 2 was oké. Lopen op fietsschoenen is wel niet zo comfortabel, maar niet teveel tijd verloren. En dan het lopen, mijn favoriete onderdeel. De foulée zat goed en heb toch nog aan een deftig tempo kunnen blijven lopen. Eindtijd 2:28:31 las ik vandaag op chronorace en dus supertevreden voor mijn eerste kwart. Ben wel nog benieuwd naar de tijden op de verschillende onderdelen, maar die zijn nog niet beschikbaar.

Gevoel de dag erna is ook zeer goed, wel nog een beetje vermoeid, maar totaal geen pijnlijke spieren.

Laat Antwerpen maar komen!

David

De week voor Brugge - 15 juni 2010

Het zwaarste gedeelte van mijn trainingschema werd afgelopen week afgelegd en alweer werden mijn persoonlijke sportgrenzen verlegd. Een totaal van 12 uur sport verdeeld over 9 trainingen, allé eigenlijk maar 8, want er zat een "koppel"-training bij. En zoals bij alle koppels ben je met 2 eigenlijk 1.

"Stijn" zag dat het goed was (hoop ik toch) en dus daarom deze week een relax weekske om goed te recuperen voor we der invliegen zaterdag, maar wat doe je met al die vrije tijd... een "BOM"-meke maken natuurlijk!

Ik verklaar me nader. Als je net zoals ik in planning & logistiek werkt, dan gaat er ongetwijfeld nu een belleke rinkelen. Voor de anderen, BOM staat voor niets meer of minder dan "bill of material" of int Vlaams een materiaallijstje.

Ik ga zaterdag op reis naar Brugge en neem mee een...  wetsuit, zwembrilleke, fiets, fietsschoenen, loopschoenen, ...

Maar wat neem ik niet mee? een triatlonpakske, want daar heeft de VTDL voor gezorgd. Ben wel eens benieuwd en hopelijk zijn ze niet op de suggestie van Philip (medekandidaat) afgegaan om ons in het "roze" uit te dossen.

Voor de rest gaan er deze week nog wat dingen uitgetest worden: ga nog eens zien of ik in mijn wetsuit pas (dit jaar nog niet aangehad). Ook nog eens testen of ik in mijn fietsschoenen geraak als die reeds aan mijn pedalen vasthangen en ga ook nog eens zien of het mij lukt snelbindveters in mijn loopschoenen te steken.

Tot slot nog: ik start in wave 10 op een 1.5 uur van wave 1 en hoop voor het donker "over de streep" te zijn.

Tot zaterdag,

David

Mijn eerste verslag - 1 juni 2010

Hallo Triatlonland,

Hier zijn we dan: een vers onbeschreven velleke papier!

Hoog tijd om “vers” te vervangen door mijn “bloed, zweet en tranen”-vertelsels… hopelijk geen bloed en de tranen mogen natuurlijk tranen van geluk zijn wel te verstaan.

Triatlon spookt al jaren door mijn kokertje, maar altijd was er wel iets dat me tegenhield. Zwemmen was teveel organisatie, fietsen duurde te lang. Dus gingen we maar lopen, want dat was tenminste gemakkelijk: stap de deur uit en start. Van het een kwam het ander en dat ontaarde in mijn eerste marathon vorig jaar in Rotterdam. En dan komt natuurlijk de vraag: En wat nu? Nog een marathon? Ja, natuurlijk, maar niet alleen een marathon. Het sporten moet wat meer gevarieerd en compleet worden en dan heb ik het niet over de combinatie hengelen – lopen - kleiduifschieten, maar “triatlon”, ja, dat zou het worden.

Maar hoe begin je hier aan? Effe surfen… en klaar is kees: Ik kwam terecht op de website van de VTDL waar ik de blogs van de “Over de streep”-kandidaten van 2009 begon te lezen. Dit wou ik ook!

Dus onmiddellijk een briefje aan de Sint geschreven en “die mens” moet gedacht hebben dat ik ongelofelijk braaf moet geweest zijn het afgelopen jaar. Ik werd zowaar uitgenodigd in Spanje om wat meer over het gevraagde kadootje te komen vertellen. Resultaat: hier staan we dan.

Ondertussen zijn we samen met de medekandidaten al 2.5 maand bezig en is Stijn ons aan het boetseren tot triatleet.

Wekelijks vliegen de trainingen richting onze mailbox, waarna een huiselijk conclaaf volgt: het wekelijks volume wordt netjes verdeeld over de dagen, waarna een “go ahead” van de baas volgt. U kent dit wel… de baas heeft het groepsbelang voor ogen, terwijl ik alleen aan mezelf denk ;-)

Vervolgens worden de zwemtrainingen [vb. 3de 50 Bn op zij (25 li, 25 Re)] gedecodeerd met een of ander complex algoritme en zijn we klaar om tot actie over te gaan.

Tot nu toe heb ik, behalve een paar dagen ziekte, toch netjes de trainingen kunnen afwerken met in de zware weken tot 10 uur training! Ik zit dus op schema, whatever that means.

Afgelopen zondag reeds mijn eerste doel afgewerkt: nog geen triatlon, maar de 20km door Brussel staat vast op mijn kalender. Doel was onder 1.20. ’t Is 1:21:55 geworden. Tot 15km alles ok en dan was de veer gebroken. Waarom? Ik weet het niet, maar de evaluatie is volop bezig.

Op naar de kwart in Brugge (19/6) en de halve in Antwerpen (25/7)… we gaan ervoor!

Groetjes, David